DOKUMENTACJA ZOSTAŁA OPUBLIKOWANA 
 CELEM   PROCESOWEGO ZAŁATWIENIA  PRZEZ
RZECZNIKA PRAW PACJENTA


 Stanisław ADAMIK
 - niekompetentny menadżer? lekarz psychiatria? w każdym bądź razie jeszcze dyrektor Szpitala Psychiatrycznego w Jarosławiu...
 czyli nie co się dziwić dlaczego nie przestrzegana jest tam "Karta Praw Pacjenta" 

Publikacja próbna dla umożliwienia wyrażenia opinii przez zainteresowanych osób. cdn. 

Na "zalecenie władz" z uwagi na prowadzoną witrynę miałem przymusowe wczasy w Szpitalu Psychiatrycznym w Jarosławiu prowadzonym właśnie przez psychiatrę Stanisława Adamika. Jak to jest jak psychiatra zajmuje się prowadzeniem firmy? - arce ciekawie, co jak znajdę trochę czasu opiszę na podstawie prowadzonego pamiętnika. Oczywiście nikt tam nie zawraca sobie głowy czymś takim jak
"Karta Praw Pacjenta"
W takim ośrodku panuje prawo buszu, siły i władzy. Hierarchia, której muszą się podporządkować słabsi psychicznie pacjenci, czyli ci faktycznie chorzy. Ich obowiązkiem jest służenie "bossom" na wszelkie możliwe i niemożliwe do wyobrażenia sobie dla normalnego pacjenta sposoby. A nuda i brak zorganizowania czasu przez personel powodują powstanie szeregu antagonizmów. Nie ma też szans na jakieś tam leczenie psychiatryczne, choćby z uwagi na mierne [jeszcze socjalistyczne] wykształcenie i niedouczenie się personelu lekarskiego, jak też z prozaicznych powodów - brak odpowiednich medykamentów i wyposażenia.  Psycholog, który całodobowo powinien zajmować się pacjentami, pojawia się na chwilę i daleko w d... ma swoja lekarskie obowiązki, jak i abstrakcyjną "etykę lekarską". Nawet swoich własnych rodzinnych problemów nie jest w stanie rozwiązać. Często to ja musiałem zastępować lekarzy w rozwiązywaniu szereg problemów pacjentów. 
A jak to wygląda w rzeczywistości?  W pokojach po kilkanaście osób, łóżko przy łóżku, tak że nie ma żadnego przejścia, co uniemożliwia pomoc pielęgniarki w nagłych przypadkach np. utraty świadomości.  Oczywiście brak szafek na rzeczy osobiste, wszechwładnie panująca kradzież. Średnio na oddziale ok. 70 pacjentów na pięć pokoi. Jadalnia na korytarzu. Przypada na nich słownie "dwie" koedukacyjne muszle ustępowe, "dwa" prysznice otwarte tylko w określonych godzinach i "jedna wspólna" wanna w której z użyciem sił salowych udawane jest mycie, czy może kąpiel? Brak środków dezynfekcyjnych i higienicznych - czyli smród, grzybica, rzeżączka, itp... Wszystko to w towarzystwie damsko-męskim, bez żadnej możliwości intymności kąpieli, czy srania. Tylko drzwi wyjściowe są zamknięte na klucz [w oknach kraty]. Zresztą "striptiz dla wariatów i przez wariatów" to codzienność  wnosząca jakieś tam urozmaicenie w szarą podporządkowaną hierarchii przemocy i niemocy bytu.  Dodatkowo światło świecone na okrągło nocą skutecznie uniemożliwia zaśnięcie i odpoczynek, powoduje bezsenność i rozdrażnienie. Zresztą jak spać na sali 15 osobowej, gdzie pięciu chrapie, ktoś tam mamrocze, lub ma atak padaczki? Oczywiście niezgodne to z obowiązującymi prawami, ale kto się tym by przejmował... Dużo by o tym pisać, ale to na innych stronach. 
Istotne jest w postawionych zarzutach, że praktycznie tylko jakieś 30% pacjentów ma zaburzenia psychiatryczne. Reszta to alkoholicy i z zaburzeniami funkcjonowania organów hormonalnych , lub wewnętrznych. W żadnym razie chorzy ci nie nadają się na leczenia i pobyt w takich urągających pacjentom warunkach, choćby z uwagi na braki wyposażenia diagnostycznego szpitala.
 
Wchodzimy do UNI. Mam krótkie pytanie:  z czym? i jak długo jeszcze coś takiego będzie funkcjonować?

Poniżej prawa pacjenta z zaznaczeniem tych, które zostały złamane podczas mojego pobytu. Śmieszne jest oczekiwanie, żeby dyrektor, czy ktokolwiek z personelu został w jakiś tam sposób ukarany za ich nieprzestrzeganie. W końcu żyjemy w Państwie bezprawia i debilizmu... 

V. Prawa pacjenta określone w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego z dnia 19 sierpnia 1994 roku:  Pacjent z zaburzeniami psychicznymi, chory psychicznie lub upośledzony umysłowo ma prawo do:

 1.     bezpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych mu przez publiczne zakłady psychiatrycznej opieki zdrowotnej - art. 10 ust. 1,
2.     bezpłatnych leków i artykułów sanitarnych oraz pomieszczenia i wyżywienia, jeżeli przebywa w szpitalu psychiatrycznym będącym publicznym zakładem opieki zdrowotnej - art. 10 ust. 2,
3.      zapewnienia mu rodzaju metod postępowania leczniczego właściwych nie tylko z uwagi na cele zdrowotne, ale także ze względu na interesy oraz inne jego dobro osobiste i dążenie do jego poprawy zdrowia w sposób najmniej dla pacjenta uciążliwy - art. 12, 
4.     porozumiewania się bez ograniczeń z rodziną i innymi osobami, w przypadku gdy przebywa w szpitalu psychiatrycznym albo w domu pomocy społecznej - art. 13, 

5.      wystąpienia o okresowe przebywanie poza szpitalem bez wypisywania go z zakładu - art. 14,
 

6.     uprzedzenia go o zamiarze zastosowania wobec niego przymusu bezpośredniego; dopuszczenie zastosowania tego środka wobec pacjenta musi wynikać z ustawy - art. 18, 

7.     uprzedzenia o zamiarze przeprowadzenia badania psychiatrycznego bez jego zgody oraz podania przyczyn takiej decyzji; badanie takie może być przeprowadzone, jeżeli zachowanie pacjenta wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, bądź nie jest zdolny do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych - art. 21 ust. 1 i 2,  

8.      wyrażenia zgody lub odmowy na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego, z wyłączeniem sytuacji, gdy przepisy ustawy dopuszczają przyjęcie do szpitala psychiatrycznego bez zgody pacjenta - art. 22 ust. 1 i art. 23, 24 oraz 29,

9.     poinformowania i wyjaśnienia mu przez lekarza przyczyny przyjęcia do szpitala psychiatrycznego w sytuacji, gdy nie wyraził na to zgody oraz uzyskania informacji o przysługujących mu w tej sytuacji prawach - art. 23 ust. 3,  

10.  cofnięcia uprzednio wyrażonej zgody na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego - art. 28,

 11.  niezbędnych czynności leczniczych mających na celu usunięcie przyczyny przyjęcia go do szpitala bez jego zgody i zapoznania go z planowanym postępowaniem leczniczym - art. 33 ust. 1 i 2,

 12.  wypisania ze szpitala psychiatrycznego, jeżeli przebywa w nim bez wyrażenia przez siebie zgody, jeżeli ustały przyczyny jego przyjęcia i pobytu w szpitalu psychiatrycznym bez takiej zgody - art. 35 ust. 1,  

13.  pozostania w szpitalu w sytuacji, o której mowa w pkt. 17, za swoją później wyrażoną zgodą, jeżeli w ocenie lekarza, jego dalszy pobyt w tym szpitalu jest celowy - art. 35 ust. 2,

 14.  złożenia, w dowolnej formie, wniosku o nakazania wypisania go ze szpitala psychiatrycznego - art. 36 ust. 1,

 15.  wystąpienia do sądu opiekuńczego o nakazanie wypisania ze szpitala psychiatrycznego, po uzyskania odmowy wypisania ze szpitala na wniosek, o którym mowa w pkt 19 - art. 36 ust. 3,

 16.  informacji o terminie i sposobie złożenia wniosku do sądu opiekuńczego, o którym mowa w pkt 20 - art. 36 ust. 3,

17.  złożenia wniosku o ustanowienie kuratora, jeżeli przebywając w szpitalu psychiatrycznym potrzebuje pomocy do prowadzenia wszystkich swoich spraw, albo spraw określonego rodzaju - art. 44 ust. 1, oraz ma prawo do tego, aby osoby wykonujące czynności wynikające z ustawy zachowały w tajemnicy wszystko co go dotyczy, a o czym powzięły wiadomość wykonując czynności wynikające z ustawy -art. 50.