Imieniny:

AferyPrawa.com

Redaktor Zdzisław Raczkowski ujawnia niekompetencje funkcjonariuszy władzy...
http://Jooble.org
Najczęściej czytane:
Najczęściej komentowane:





Pogoda
Money.pl - Kliknij po więcej
30 marca 2020
Źródło: MeteoGroup
Polskie prawo czy polskie prawie! Barwy Bezprawia

opublikowano: 26-10-2010

Zawiadomienie o popełnieniu przez Ministra Skarbu Państwa Aleksandra Grada przestępstwa z art. 231 § 1 przez niedopełnienie obowiązków i działanie na szkodę interesu publicznego w czasie prac nad ustawą reprywatyzacyjną.CZ.2

Jakkolwiek żadna z osób poinformowanych przeze mnie o pułapkach zastawionych na finanse Polski w ustawie reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r. Ministerstwa Skarbu Państwa, tj. Marszałek Sejmu Bronisław Komorowski, Premier Donald Tusk oraz Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej Zbigniew Chlebowski nie odpowiedzieli na moje do nich pisma i wnioski z nich dotyczące ustawy okazało się, że słuszne były moje do niej negatywne uwagi.

Mimo, że premier D. Tusk pragnął wprowadzić ją w życie szybko, tj. wczesną wiosną 2009r.:

Ustawa powinna wejść w życie wczesną wiosną, o ile nie zawetuje jej prezydent – mówi „Dziennikowi” rzecznik Ministerstwa Skarbu, Maciej Wiewiór.

Źródło: Jędrzej Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent”; Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3 Załącznik 2

a jeden z beneficjentów ustawy, zarazem Prezes Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku, Jehuda Evron już w grudniu 2008r. wiedział, że w 2009 roku ustawę przyjmie Rada Ministrów oraz uchwalą Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej, choć w grudniu 2008r. jej treści nie znali jeszcze członkowie Rady Ministrów, posłowie i senatorowie:

Jehuda Evron: Nie wszystko jest już przesądzone. Ustawę może zawetować prezydent. Słyszałem, że on ostatnio wetuje wiele kluczowych ustaw. Dlatego rozważamy wysłanie do niego apelu w imieniu tych polskich Żydów, którzy uratowali się z Holocaustu.”

Źródło: „Z ustawy skorzysta 15 tys. Żydów” wywiad z Jehudą Evron’em, Prezesem Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku, „Dziennik Polska Europa Świat”, 23.12.2008r. s. 3 – Załącznik 2

artykułowi dedykowanemu w lipcu 2009r. ustawie reprywatyzacyjnej „Dziennik Polska Europa Świat” nadał tytuł: Ustawa reprywatyzacyjna wciąż w powijakach, a Unia na naciska”
Źródło: Jędrzej Bielecki, „Ustawa reprywatyzacyjna wciąż w powijakach, a Unia na naciska”; „Dziennik Polska Europa Świat”, 1.07.2009r., s. 7 – Załącznik 3

Czyż nie miałem zatem racji „wetując” projekt autorstwa Ministerstwa A. Grada moim pismem z dnia 5.01.2009r. do Marszałka Sejmu B. Komorowskiego – Załącznik 4?

Jaka tam Unia nas naciska… ?
Lobby Żydowskie nas naciska.

Wskazać należy na zmianę o ogromnym finansowym dla Polski znaczeniu w podejściu rządu D. Tuska do ustawy reprywatyzacyjnej w okresie grudzień 2008r. do lipiec 2009r.
Donald Tusk nie chce już zwracać 20 proc. bieżącej wartości mienia skonfiskowanego pokrzywdzonym przez władze PRL i III Rzeszę, ale „tylko”… 15 proc.

Okazuje się, że tylko na tych 15 proc. może sobie pozwolić Polska.

Informację o takim stanowisku rządu podał Maciej Kozłowski, pełnomocnik MSZ ds. kontaktów ze społecznością żydowską, a „Dziennik Polska Europa Świat” nadał wywiadowi Jędrzeja Bieleckiego z nim tytuł:

„15 procent to wszystko, na co stać nasze państwo”

Źródło”: Jędrzej Bielecki: „15 procent to wszystko, na co stać nasze państwo”; „Dziennik Polska Europa Świat”, 1.07.2009r., s. 7 – Załącznik 3

A jednak … .

A przecież jeszcze w grudniu 2008r. premier D. Tusk twierdził, że 20 proc. to sprawiedliwa i przyzwoita propozycja, a rzecznik ministra Aleksandra Grada, Maciej Wiewiór utrzymywał, że:

Z kolei mniejsza niż 20 proc. rekompensata też jest raczej wykluczona, bo tyle otrzymali polscy obywatele, którzy utracili majątki za Bugiem.”

Źródło: J. Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent”; Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3, Załącznik 2

W związku z przedstawionymi wyżej faktami zgłaszam wobec powyższego wniosek, by Prokuratura Okręgowa w Warszawie przeprowadziła śledztwo, które wyjaśni między innymi:

  1. Przyczyny umieszczenia w projekcie ustawy reprywatyzacyjnej z grudnia 2008r. zapisów, których wprowadzenie w życie skutkować mogło powstaniem ogromnych - w łącznej kwocie przekraczającej o dziesiątki miliardów złotych możliwości finansowe naszego kraju ustalone przez rząd D. Tuska - zobowiązań Polski wobec beneficjentów ustawy.
  2. Jakie były źródła wiedzy, dzięki której w grudniu 2008r. rzecznik Ministerstwa Skarbu Państwa, Maciej Wiewiór pewien był, że ustawę według projektu z grudnia 2008r. zaakceptują w 2009 r. Rada Ministrów Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej mimo, że w grudniu 2008r. treści ustawy nie znali jeszcze członkowie Rady Ministrów, posłowie i senatorowie. Przypomnę, że w wywiadzie udzielonym „Dziennikowi Polska Europa Świat” i opublikowanym w wydaniu „Dziennika” z dnia 23.12.2009r. M. Wiewiór powiedział:„Ustawa powinna wejść w życie wczesną wiosną, o ile nie zawetuje jej prezydent – mówi „Dziennikowi” rzecznik Ministerstwa Skarbu Maciej Wiewiór.”
    Źródło: Jędrzej Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent”; Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3 – Załącznik 2.
    Wskazać jednak należy, że w tym samym wywiadzie ten sam M. Wiewiór potwierdził, że w grudniu 2008r. treści projektu ustawy nie znali jeszcze członkowie Rady Ministrów, posłowie, ani senatorowie. Poinformował M. Wiewiór „Dziennik”: Ustawa reprywatyzacyjna, dzięki której pokrzywdzeni odzyskają około jednej piątej wartości tego, co utracili jest już gotowa, w styczniu trafi do Sejmu. (…)Rząd chce działać szybko. Już na początku stycznia projekt /ustawy reprywatyzacyjnej – ZKE/ zostanie przyjęty przez całą Radę Ministrów i trafi do Sejmu. Źródło: Jędrzej Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent”; Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3 – Załącznik 2.
    Rzecznik Ministerstwa Skarbu Państwa M. Wiewiór poświadczył zatem w grudniu 2008r., że członkowie Rady Ministrów mieli się zapoznać z projektem ustawy reprywatyzacyjnej dopiero w styczniu 2009r., a posłowie i senatorowie jeszcze później, a jednak posiadał wiedzę, był pewien, że jeśli prezydent nie zawetuje ustawy, ta wejdzie w życie wczesną wiosną 2009r.
  3. Jakie były źródła wiedzy, dzięki której w grudniu 2008r. jeden z beneficjentów ustawy reprywatyzacyjnej, a zarazem Prezes Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehuda Evron pewien był, że przesądzona jest w 2009r. akceptacja ustawy przez Radę Ministrów oraz jej uchwalenie przez Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej mimo, że w grudniu 2008r. treści ustawy nie znali jeszcze członkowie Rady Ministrów, posłowie i senatorowie. Przypomnę, że zapytany w grudniu 2008r. przez J. Bieleckiego: „Rząd chce wypłacić odszkodowania tym, którym komuniści zabrali po wojnie majątki. O to walczył Pan od lat. Chwila radości?” Prezes Holocaust Restitution Committee odpowiedział: Jehuda Evron: Nie wszystko jest już przesądzone. Ustawę może zawetować prezydent. Słyszałem, że on ostatnio wetuje wiele kluczowych ustaw. Dlatego rozważamy wysłanie do niego apelu w imieniu tych polskich Żydów, którzy uratowali się z Holocaustu.” - Źródło: „Z ustawy skorzysta 15 tys. Żydów” wywiad z Jehudą Evron’em, Prezesem Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku, „Dziennik Polska Europa Świat”, 23.12.2008r. s. 3 – Załącznik 2. Gdyby uważał J. Evron w grudniu 2008r., że przyjęcie ustawy reprywatyzacyjnej nie jest przesądzone w 2009r. przez Radę Ministrów, Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej, rozważałby w grudniu 2008r. uczynienie adresatami przygotowywanego apelu, także członków Rady Ministrów, posłów i senatorów Rzeczypospolitej Polskiej, a nie wyłącznie prezydenta.
  4. Czy rzecznik Ministerstwa Skarbu Państwa Rzeczypospolitej Polskiej Maciej Wiewiór i Prezes Holocaust Restitution Committee, a zarazem beneficjent ustawy reprywatyzacyjnej Jehuda Evron współpracowali w pracach nad ustawą reprywatyzacyjną, skoro obaj w grudniu 2008r. wiedzieli, że Rada Ministrów przyjmie, a Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej uchwalą w 2009 roku ustawę reprywatyzacyjną mimo, że w grudniu 2008r.,tj. wtedy, gdy M. Wiewiór i J. Evron prezentowali ich – identyczne – stanowisko, członkowie Rady Ministrów, posłowie i senatorowie nie znali jeszcze treści ustawy, którą mieli otrzymać według wyjaśnień M. Wiewióra:
    1. Rada Ministrów w styczniu 2009r.
    2. Posłowie i senatorowie po zaakceptowaniu ustawy przez Radę Ministrów, tj. także w styczniu 2009r. lub jeszcze później.
  1. Na czym polegało zaangażowanie ambasadora Izraela w pracach nad ustawą reprywatyzacyjną, której głównymi beneficjentami mają być Żydzi, w tym jak wpisali w ustawę jej autorzy, nie mieszkający w Polsce i nie mający obywatelstwa polskiego. Przypomnę, że w wywiadzie udzielonym RMF FM w dniu 5.01.2009r. o godz. 08:02, były ambasador Izraela w Polsce Szewach Weiss potwierdził takowe zaangażowanie, nazywając je nawet bardzo efektywnym. Zapytany przez Konrada Piaseckiego: To teraz o stosunkach polsko-żydowskich w kontekście reprywatyzacji. Czy taka reprywatyzacja, która odda m.in. dawnym polskim Żydom jedną piątą majątku, nazwałby pan – cytując premierasprawiedliwą i przyzwoitą?” Szewach Weiss odpowiedział: „Jedna sprawa, lepiej później niż nigdy. Druga sprawa, wiem, że nasz ambasador zajmuje się tą sprawą bardzo efektywnie. – Źródło: Wywiad Konrada Piaseckiego z byłym ambasadorem Izraela w Polsce Szewachem Weiss, RMF FM, 2009.01.05., godz. 8:02. http://www.rmf.fm/fakty/?id=149315
    Zadaniem Prokuratury Okręgowej w Warszawie będzie ustalenie, czy ambasador Izraela w Polsce tylko lobbował – bardzo efektywnie – na rzecz przygotowania korzystnego dla Żydów i niebezpiecznego dla Polski projektu ustawy reprywatyzacyjnej z grudnia 2008r., czy też był osobiście zaangażowany „bardzo efektywnie” w redagowanie projektu ustawy, zawierającego zapisy bardzo korzystne dla Żydów i sprzeczne z Polską racją stanu.
  2. Czy Premier Rzeczypospolitej Polskiej Donald Tusk uważa dopuszczenie do zaangażowania ambasadora Izraela, tj. obywatela innego państwa, a zarazem reprezentanta najbardziej licznej grupy beneficjentów ustawy, którą ma przyjąć polski Parlament za działanie zgodne z Polską racją stanu.
  3. Dlaczego Premier Rzeczypospolitej Polskiej Donald Tusk, którego konstytucyjnym obowiązkiem jest ochrona interesów Skarbu Państwa /art. 146.4.4 Konstytucji RP/ osobiście lobbował za jak najszybszym wprowadzeniem niekorzystnej dla Polski ustawy reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r. przez:
    1. Ponaglanie na początku 2008r. funkcjonariuszy publicznych Ministerstwa Skarbu Państwa do jak najszybszego przygotowania projektu ustawy reprywatyzacyjnej, co potwierdził szef gabinetu politycznego premiera Sławomir Nowak zamieszczając na jego stronie internetowej informację o treści: „Minister Łaszkiewicz /wiceminister Skarbu Państwa – ZKE/ dostał polecenie od premiera, aby przyspieszyć prace, tak żeby wiosną /2008 roku – ZKE/ rząd skończył prace, a do jesieni tego roku ustawa mogła być przedstawiona Sejmowi. (…) Jak powiedział uczestniczący w spotkaniu wiceprezes Światowego Kongresu Żydów (WJC) Kalman Sultanik, premier zapowiedział poddanie pod głosowanie ustawy o reprywatyzacji mienia do września. (…)”
      Sławomir Nowak: „Tusk obiecał w USA restytucję mienia żydowskiego”, patrz: www.sławomirnowak.pl/media/tusk-obiecał-w-usa-restytucje-mienia-zydowski ...
    2. Promowanie oczywiście sprzecznej z Polską racją stanu ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r. jako „sprawiedliwej i przyzwoitej”.
    3. Usiłowanie bardzo szybkiego – w tym z pominięciem referendum – wprowadzenia oczywiście sprzecznej z Polską racją stanu ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r.
  1. Z jakich przyczyn Premier Rzeczypospolitej Polskiej Donald Tusk, którego konstytucyjnym obowiązkiem jest ochrona interesów Skarbu Państwa /art. 146.4.4 Konstytucji RP/ chciał w grudniu 2008r. bardzo szybko, tj. – według rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa M. Wiewióra - wczesną wiosną 2009r. wprowadzić w życie sprzeczną z polską racją stanu ustawę reprywatyzacyjną według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r. mimo „szalejącego” już wtedy na świecie kryzysu finansowego i gospodarczego o trudnych do przewidzenia w grudniu 2008r. dla Polski skutkach. Dowodem na słuszność mej tezy, że skutki kryzysu były w grudniu 2008r. trudne o ile nie niemożliwe do przewidzenia stanowisko szefa zespołu doradców Premiera, pierwszego stratega Polski, ministra Michała Boni z maja 2009r.. W artykule zaprezentowanym w „Fakcie” napisał M. Boni, którego kwalifikacje są powszechnie znane i skutkują nawet nadaniem mu przez znanego i popularnego red. Jacka Żakowskiego „tytułu” „wundrewaffe” /cudowna broń/ Donalda Tuska: Kryzys może się dopiero zacząć. (…) Kryzys jest nieprzewidywalny, o czym świadczy sytuacja na rynku pracy. (…) Ze względu na nieprzewidywalność nie wolno jednak mieć jednego patentu na cały kryzys, lecz wiele na kolejne etapy.” - Źródło: Michał Boni, „Kryzys może się dopiero zacząć” ; „Fakt”, 11 maja 2009r. s. 2.
  2. Z jakich przyczyn zrezygnował jednak premier D. Tusk z prezentowanego w grudniu 2008r. zamiaru bardzo szybkiego, tj. wczesną wiosną 2009r. wprowadzenia w życie ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r.
    W lipcu 2009r. ustawa wciąż nie była wprowadzona, a „Dziennik Polska Europa Świat” nadał tytuł artykułowi zamieszczonemu w wydaniu z dnia 1.07.2009r. i dedykowanemu ustawie: Ustawa reprywatyzacyjna wciąż w powijakach, a Unia nas naciska” - Źródło: Jędrzej Bielecki, „Ustawa reprywatyzacyjna wciąż w powijakach, a Unia na naciska”; „Dziennik Polska Europa Świat”, 1.07.2009r., s. 7 – Załącznik 3. Ustawa nie została wprowadzona w życie do dnia złożenia niniejszego pisma.
  3. Czy wśród przyczyn, które spowodowały rezygnację premiera D. Tuska z szybkiego, tj. wczesną wiosną 2009r. wprowadzenia ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r. były te podane przeze mnie w piśmie do Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego z dnia 5 stycznia 2009r.Załącznik 4 /celem ograniczenia objętości niniejszego pisma załączam doń tylko dwie pierwsze strony z mego w.w. pisma z dnia 5.01.2009r. jego pełna treść umieszczona jest na stronie www.zkekus.pl. Dla prokuratora, który rozpoznawał będzie niniejszym złożone zawiadomienie będzie dostępna w Kancelarii Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Gdyby okazało się, że moje pismo z dnia 5.01.2009r. Marszałek B. Komorowski wyrzucił do kosza, odpis posiadanego przeze mnie oryginału doręczę na ewentualnie doręczone mi przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie wezwanie/.
  4. Którzy członkowie Rady Ministrów oraz posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej mieli głosować w 2009r. za wprowadzeniem w życie ustawy reprywatyzacyjnej według sprzecznego z polską racją stanu projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r. Głosowanie w 2009r. za wprowadzeniem w życie tej ustawy przez członków Rady Ministrów oraz jej uchwalenie przez Sejm i Senat było przesądzone już w grudniu 2008r., tj. zanim członkowie RM oraz posłowie i senatorowie zapoznali się z projektem ustawy, co miało się zdarzyć dopiero w 2009r. Potwierdzili to ich opublikowanymi przez „Dziennik Polska Europa Świat” z dnia 23.12.2009r. zacytowanymi wyżej oświadczeniami:
    1. Rzecznik Ministerstwa Skarbu Państwa Maciej Wiewiór,
    2. Jeden z beneficjentów ustawy, a zarazem Prezes Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehuda Evron.
  5. Przyczyny prezentowania przez premiera D. Tuska oraz rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa Macieja Wiewióra sprzecznych stanowisk co do roli sądów w procesie reprywatyzacji.
    Premier D. Tusk natychmiast po powrocie ze spotkania z przedstawicielami organizacji żydowskich w Nowym Jorku, w udzielonym przez niego wywiadzie telewizyjnym używał sądów jako „straszaka” wobec obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając nimi pilną potrzebę wprowadzenia w życie ustawy reprywatyzacyjnej. Wyjaśniał, że jeśli kwestii reprywatyzacji nie ureguluje ustawa, sędziowie mogą wydawać wyroki niebezpieczne dla finansów państwa polskiego.
    Maciej Wiewiór także używa sędziów jako „straszaka” lecz straszy nimi … beneficjentów ustawy według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa. Informował „Dziennik Polska Europa Świat”: „Ustawa stawia pokrzywdzonych przed trudnym wyborem. Albo przyjmą 20-procentową rekompensatę, albo będą starali się w sądach o odzyskanie całości swojej własności, ryzykując, że nie dostaną nic.” - Źródło: J. Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent”; Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3, Załącznik 2
    Działanie „pułapki” 20 proc. przedstawiłem wyżej.

    Jej opisane przeze mnie skutki upoważniają zinterpretowanie argumentu przedstawionego przez M. Wiewióra jako manipulacji. Robiąc „łaskę” Polsce, tj. łaskawie zgadzając się na odszkodowanie w kwocie równej 20 proc. bieżącej wartości skonfiskowanego pokrzywdzonym lub ich potomkom w przeszłości mienia, beneficjenci ustawy mogą – z przedstawionych przeze mnie wyżej powodów – otrzymać kwoty przekraczające nawet 100 proc. rzeczywistej bieżącej, tj. rynkowej wartości skonfiskowanego mienia.
  6. Przyczyny nie udzielenia przez Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej B. Komorowskiego jakiejkolwiek odpowiedzi na moje pismo do niego z dnia 5 stycznia 2009r. – Załącznik 4.

Przedstawione przeze mnie wyżej kwestie do wyjaśnienia przez prokuratora, który rozpoznawał będzie niniejszym złożone zawiadomienie są najważniejsze dla sprawiedliwego i bezstronnego rozpoznania zgłoszonej przeze mnie sprawy.
Sprawiedliwy i bezstronny prokurator, który rozpoznawał będzie niniejszym złożone zawiadomienie może oczywiście dowolnie rozszerzyć zakres wątków, które obejmie prowadzone przez niego śledztwo.

W tym, na przykład okazania przez autorów projektu ustawy z grudnia 2008r. maksimum złej wobec obywateli Rzeczypospolitej Polskiej mieszkających w Polsce, przez wpisanie w projekt ustawy, że beneficjenci otrzymają 20 proc. bieżącej wartości skonfiskowanego mienia:

Rząd spodziewa się jednak, że roszczenia mogą wynieść nawet 100 mld zł. Jeśli tak się stanie, pokrzywdzeni odzyskają około 20 proc. majątku.

(… )Ustawa stawia pokrzywdzonych przed trudnym wyborem. Albo przyjmą 20-procentową rekompensatę, albo będą starali się w sądach o odzyskanie całości swojej własności, ryzykując, że nie dostaną nic.”

Źródło: J. Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent”, Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3, Załącznik 2

Tymczasem zaledwie kilka miesięcy później, w lipcu 2009r. Maciej Kozłowski, pełnomocnik MSZ ds. kontaktów ze społecznością żydowską poinformował„Dziennik Polska Europa Świat”, że Polskę stać na wypłatę tylko 15 proc.

„Dziennik” nadał wywiadowi Jędrzeja Bieleckiego z M. KOzłowskim tytuł:

„15 procent to wszystko, na co stać nasze państwo”

Źródło”: Jędrzej Bielecki: „15 procent to wszystko, na co stać nasze państwo”; „Dziennik Polska Europa Świat”, 1.07.2009r., s. 7 – Załącznik 3

W tym miejscu wskazać należy, że informacja z lipca 2009r., podana przez Macieja Kozłowskiego, pełnomocnika MSZ ds. kontaktów ze społecznością żydowską, zdaje się być wyrazem pozornej tylko troski o budżet państwa funkcjonariuszy publicznych zaangażowanych w prace nad projektem ustawy reprywatyzacyjnej.

15 proc. zamiast 20 proc. to rzeczywiście spora, bo licząca 5 punktów procentowych „oszczędność” dla budżetu państwa, która w liczbach bezwzględnych stanowić może kwotę od 5-u do … kilkudziesięciu miliardów złotych.
W żaden sposób nie eliminuje jednak zagrożeń – przedstawionych na stronie 3 niniejszego pisma - zapisanych w samej metodzie ustalania kwot do wypłacenia beneficjentom ustawy jako odsetka bieżącej wartości skonfiskowanego pokrzywdzonym w przeszłości mienia.

W tym kontekście interpretować ją można jako manipulację, mającą na celu przekonanie oponentów do poprzedniej wersji, że autorzy ustawy czynią ustępstwa z korzyścią dla budżetu państwa i godzące w interes jej beneficjentów.

Wskazać także należy, że zamiana 20 proc. na 15 proc. – tj. o 25 proc. - z kryjącą się za nią ogromną kwotą wielu miliardów złotych dokonana w ciągu kilku tylko miesięcy, opatrzona komentarzem, że …. „15 procent to wszystko, na co stać nasze państwo”, dowodzi całkowitej ignorancji – jeśli tylko ignorancji; tę kwestię także powinien wyjaśnić prokurator ze względu na ogromne dla budżetu państwa konsekwencje 5-u punktów procentowych - autorów projektu ustawy z grudnia 2008r

xxx

Przedstawione wyżej fakty towarzyszące procesowi legislacyjnemu tworzenia ustawy reprywatyzacyjnej tożsame są z tymi, które w przypadku ustawy „hazardowej” skutkują wszczęciem śledztwa przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie.

W przypadku tzw. afery hazardowej wszczęto śledztwo, które obejmuje – jak poinformował media rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie Mateusz Martyniuk – trzy wątki – Załącznik 1:
„niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych w czasie prac nad ustawą o grach i zakładach wzajemnych; podejmowania się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w ramach prac nad tą ustawą oraz udzielenia lub obietnicy udzielenia korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za takie pośrednictwo.”

Źródło: http://www.gazetaprawna.pl/wiadomości/artykuły/357959 - Załącznik 1

Przedstawione wyżej fakty, w tym przygotowanie przez zarządzane przez Aleksandra Grada Ministerstwo Skarbu Państwa projektu ustawy reprywatyzacyjnej oczywiście sprzecznego z polską racją stanu z całą pewnością czyni zasadnym przedstawienie A. Gradowi zarzutu popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę interesu publicznego.

Wiedza, a nawet pewność już grudniu 2008r. rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa Macieja Wiewióra oraz Prezesa Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehudy Evrona, że w 2009 roku Rada Ministrów przyjmie, a Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej uchwalą ustawę reprywatyzacyjną według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r., którego treści członkowie Rady Ministrów, posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej nie znali jeszcze w grudniu 2008r. upoważnia do przedstawienia także innych zarzutów.

Sprawiedliwy i bezstronny, rzetelny prokurator profesjonalista z całą pewnością zrobi to lepiej niż ja.

xxx

Wnoszę, aby celem rzetelnego, sprawiedliwego i bezstronnego rozpoznania niniejszym złożonego zawiadomienia prokurator, który będzie je rozpoznawał odebrał dowody z zeznań:

  1. Premiera Donalda Tuska.
    Wnoszę o odebranie od premiera D. Tuska dowodu z jego zeznań w postaci odpowiedzi na pytania:
    1. „Z jakich przyczyn lobbował za jak najszybszym wprowadzeniem ustawy reprywatyzacyjnej, w tym dlaczego nawet wtedy, gdy jej projekt z grudnia 2008r. był oczywiście sprzeczny z polską racją stanu promował go jako „sprawiedliwy i przyzwoity” i pragnął wprowadzić go w życie z pominięciem referendum już wczesną wiosną 2009r. mimo, „szalejącego” wtedy kryzysu finansowego i gospodarczego o nieprzewidywalnych dla Polski skutkach.”patrz: p. 7-12 niniejszego pisma, s. 12, 13.
    2. „Z jakich przyczyn nie udzielił odpowiedzi na moje wnioski do niego z pisma z dnia 30 stycznia 2009r., w tym Załącznik 5: „1. Wniosek o odwołanie Aleksandra Grada ze stanowiska Ministra Skarbu Państwa, z przyczyn (…) b. Przygotowania projektu ustawy reprywatyzacyjnej, której zapisy stanowią zagrożenie dla finansów Rzeczypospolitej Polskiej, mogących skutkować – między innymi - potrzebą zadłużenia Polski, i/lub podniesienia podatków. (…) Wniosek o rezygnację – przez wzgląd na dobro obywateli Rzeczypospolitej Polskiej obecnie mieszkających w Polsce i przyszłych pokoleń - przez Premiera ze złożenia w Sejmie projektu ustawy reprywatyzacyjnej, przygotowanej przez Ministra Skarbu Państwa, Aleksandra Grada.”
  1. Przewodniczącego Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, a zarazem Przewodniczącego Sejmowej Komisji Finansów Publicznych, Zbigniewa Chlebowskiego.
    Wnoszę o odebranie od Z. Chlebowskiego dowodu z jego zeznań w postaci odpowiedzi na pytanie:

1. „Z jakich przyczyn nie udzielił odpowiedzi na mój wniosek do niego z pisma z dnia 24 kwietnia 2009r. – Załącznik 6: „Wniosek o podjęcie przez Przewodniczącego Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej działań w celu pociągnięcia do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu Aleksandra Grada za naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zajmowanym przez niego stanowiskiem Ministra Skarbu Państwa.”

  1. Rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa Macieja Wiewióra.
    Wnoszę o odebranie od M. Wiewióra dowodu z jego zeznań w postaci odpowiedzi na pytanie:

1. „Jakie były źródła jego w grudniu 2008r. wiedzy, że w 2009r. Rada Ministrów, Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej przyjmą ustawę reprywatyzacyjną według – sprzecznego z Polską racją stanu - projektu z grudnia 2008r., której treść członkowie Rady Ministrów, posłowie i Senatorowie poznać mieli dopiero w 2009r.” - patrz: p. 2 niniejszego pisma, s. 10.

  1. Jednego z beneficjentów ustawy reprywatyzacyjnej, a zarazem Prezesa Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehudę Evrona.
    Wnoszę o odebranie od J. Evrona dowodu z jego zeznań w postaci odpowiedzi na pytanie:

1. „Jakie były źródła jego w grudniu 2008r. wiedzy, że w 2009r. Rada Ministrów, Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej przyjmą ustawę reprywatyzacyjną według projektu z grudnia 2008r., której treść członkowie Rady Ministrów, posłowie i Senatorowie poznać mieli dopiero w 2009r. - patrz: p. 3 niniejszego pisma, s. 11

  1. Byłego Ambasadora Izraela w Polsce Szewacha Weissa.
    Wnoszę o odebranie od Sz. Weissa dowodu z jego zeznań w postaci odpowiedzi na pytanie:

1. „Na czym – według jego wiedzy - polegało bardzo efektywne zaangażowanie Ambasadora Izraela w pracę nad – jak się okazało sprzecznym z polską racją stanu - projektem ustawy reprywatyzacyjnej z grudnia 2008r.” - patrz: p. 5 niniejszego pisma, s. 11.

  1. Ambasadora Izraela w Polsce.
    Wnoszę o odebranie od Ambasadora Izraela w Polsce dowodu z jego zeznań w postaci odpowiedzi na pytanie:

1. „Na czym polegało jego – jak informował słuchaczy Radia RMF FM Szewach Weiss - bardzo efektywne zaangażowanie w prace nad ustawą reprywatyzacyjną przygotowywaną przez Ministerstwo Skarbu Państwa, tj. czy był to tylko lobbing, a jeśli tak, na czym polegał, czy też było to jego osobiste uczestnictwo w redagowaniu sprzecznych z polską racją stanu i korzystnych dla beneficjentów zapisów projektu ustawy?”

  1. Wszystkich członków Rady Ministrów oraz wszystkich posłów i senatorów rządzącej w grudniu 2008r. w Polsce koalicji.
    Wnoszę o odebranie od członków Rady Ministrów, posłów i senatorów dowodu z ich – indywidualnie - zeznań w postaci odpowiedzi na pytania:
    1. „Kto lobbował u nich na rzecz głosowania za wprowadzeniem w życie sprzecznej z polską racją stanu ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r.?”
    2. „Z jakich przyczyn w 2008 roku zgodzili się głosować za wprowadzeniem ustawy reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r., której treść poznać mieli dopiero w 2009 roku?”
    3. „Kogo – wnoszę, by podadali imiona i nazwiska – informowali w 2008r., że będą w 2009r. głosować za wprowadzeniem ustawy reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r., której treść poznać mieli dopiero w 2009 roku?”

  1. Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego.
    Wnoszę o odebranie od Marszałka B. Komorowskiego dowodu zeznań w postaci odpowiedzi na pytanie:

1. „Dlaczego nie odpowiedział na moje do niego pismo z dnia 5 stycznia 2009r. – Załącznik 2 - zawierające moje uwagi do ustawy reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r. i zredagowane przeze mnie na ich podstawie wnioski?”

  1. Ministra Skarbu Państwa Aleksandra Grada.
    Wnoszę o odebranie od ministra Aleksandra Grada dowodu zeznań w postaci odpowiedzi na pytania:
    1. „Z jakich przyczyn i w jakim celu zaniedbał jako Minister Skarbu Państwa w czasie prac jego resortu nad projektem ustawy reprywatyzacyjnej z grudnia 2008r. jego obowiązek stanowiony art. 146.4.4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej chronienia interesów Skarbu Państwa przez - między innymi:

a. dopuszczenie do przygotowania projektu sprzecznego z polską racją stanu, stanowiącego zagrożenie dla finansów Polski i bytu jej obywateli oraz więcej niż korzystnego dla beneficjentów ustawy, w tym przede wszystkim Żydów, w tym obywateli innych państw nie posiadających obywatelstwa polskiego
b. Próbę szybkiego wdrożenia w życie projektu ustawy, jak w p. „IX.1.a?

Wnoszę o odebranie dowodu w postaci zeznań wszystkich członków Rady Ministrów oraz posłów i senatorów koalicji rządzącej ze względu na potwierdzoną ich oświadczeniami obawę:

a. rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa Macieja Wiewióra,

b. jednego z beneficjentów ustawy, a zarazem Prezesa Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehudy Evrona,

że tylko weto prezydenta Polski dla ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r. mogło by uniemożliwić realizację planu szybkiego wprowadzenia w życie ustawy, tj. wczesną wiosną 2009r.

Zgodnie z obowiązującymi obecnie regulacjami stanowionymi zapisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, do odrzucenia weta prezydenta dla przyjętej przez Sejm ustawy potrzebna jest większość 3/5 głosów:

„Jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej nie wystąpił z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego w trybie ust. 3, może z umotywowanym wnioskiem przekazać ustawę Sejmowi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym uchwaleniu ustawy przez Sejm większością 3/5 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów Prezydent Rzeczypospolitej w ciągu 7 dni podpisuje ustawę i zarządza jej ogłoszenie w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. (…)”

Art. 122.5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Oświadczenia rzecznika Ministerstwa Skarbu Macieja Wiewióra: „Ustawa powinna wejść w życie wczesną wiosną, o ile nie zawetuje jej prezydent – mówi „Dziennikowi” rzecznik Ministerstwa Skarbu, Maciej Wiewiór.” /Źródło: Jędrzej Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent” ; Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3 – Załącznik 2 oraz Prezesa Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehudy Evrona Nie wszystko jest już przesądzone. Ustawę może zawetować prezydent. Słyszałem, że on ostatnio wetuje wiele kluczowych ustaw.” Źródło: „Z ustawy skorzysta 15 tys. Żydów” wywiad z Jehudą Evron’em, Prezesem Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku, „Dziennik Polska Europa Świat”, 23.12.2008r. s. 3 – Załącznik 2, są dowodami potwierdzającymi, że obaj przekonani byli o przychylności dla projektu ustawy członków Rady Ministrów, posłów i senatorów rządzącej koalicji, a obawiali się weta prezydenta i jego następstwa w postaci potrzeby zyskania większości 3/5 głosów posłów.

Takie stanowisko M. Wiewióra i J. Evrona stawia posłów i senatorów opozycji poza podejrzeniem, że i oni uczestniczyli w spisku – to chyba najbardziej odpowiednie słowo obok takich, jak np. szwindel lub szachrajstwo dla nazwania zamiaru wprowadzenia w życie ustawy reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r. – który skończyć się miał wprowadzeniem w życie wczesną wiosną 2009r. sprzecznej z polską racją stanu ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa zarządzanego przez Aleksandra Grada.

xxx

Wskazać należy, że najmniejszych wątpliwości co do ich wiarygodności nie mogą budzić materiały dowodowe, załączone przeze mnie do niniejszego pisma i potwierdzające słuszność przedstawionych w nim przeze mnie zarzutów.

Przypomnę, że przypadku „afery hazardowej” rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie Mateusz Martyniuk odmówił ujawnienia materiałów operacyjnych.

Jak podają media – Załącznik 1:
„Prokuratura Okręgowa w Warszawie wszczęła z doniesienia CBA śledztwo w sprawie tzw. afery hazardowej – podał jej rzecznik Mateusz Martyniuk. Zapowiedział, że prokuratura nie ujawni odtajnionych przez CBA materiałów operacyjnych sprawy bo to „tajemnica śledztwa”.

Źródło: http://www.gazetaprawna.pl/wiadomości/artykuły/357959 - Załącznik 1

Tymczasem w przypadku sprawy ustawy reprywatyzacyjnej materiały dowodowe dowodzące słuszności przedstawionych przeze mnie zarzutów są powszechnie dostępne.
Są to informacje podane przez sprzedawany w ilości około 155.000 egzemplarzy dziennie „Dziennik Polska Europa Świat”, w tym:

  1. Artykuł J. Bieleckiego, zawierający informacje podane „Dziennikowi” przez rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa Macieja Wiewióra, zatytułowany: „Państwo zwróci 20 procent”; Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3 - Załącznik 2. M. Wiewiór poświadcza w nim w grudniu 2008r., przypomnę, jego pewność, że los – sprzecznej z polską racją stanu - ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa uzależniony będzie w 2009r. wyłącznie od stanowiska prezydenta – Załącznik 2: „Ustawa powinna wejść w życie wczesną wiosną, o ile nie zawetuje jej prezydent – mówi „Dziennikowi” rzecznik Ministerstwa Skarbu, Maciej Wiewiór.” , mimo, że wtedy, gdy M. Wiewiór przekazywał „Dziennikowi” zacytowaną wyżej informację, tj. w w grudniu 2008r. treści projektu ustawy nie znali jeszcze członkowie Rady Ministrów, posłowie i senatorowie, co potwierdził ten sam M. Wiewiór – Załącznik 2: „Ustawa reprywatyzacyjna, dzięki której pokrzywdzeni odzyskają około jednej piątej wartości tego, co utracili jest już gotowa, w styczniu trafi do Sejmu. (…)Rząd chce działać szybko. Już na początku stycznia projekt /ustawy reprywatyzacyjnej – ZKE/ zostanie przyjęty przez całą Radę Ministrów i trafi do Sejmu. Ustawa powinna wejść w życie wczesną wiosną, o ile nie zawetuje jej prezydent – mówi „Dziennikowi” rzecznik Ministerstwa Skarbu, Maciej Wiewiór.”
  2. Wywiad J. Bieleckiego z Prezesem Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku, a zarazem jednym z beneficjentów ustawy, Jehudą Evronem, w którym ten poświadczył jego już w grudniu 2008r. wiedzę, że przyjęcie w 2009r. – sprzecznej z polską racją stanu –ustawy reprywatyzacyjnej przez Radę Ministrów, Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej jest przesądzone, a niewiadomą pozostaje tylko stanowisko prezydenta Polski, do którego Holocaust Restitution Committee zamierzał wysłać apel w sprawie ustawy – Załącznik 2: Jehuda Evron: Nie wszystko jest już przesądzone. Ustawę może zawetować prezydent. Słyszałem, że on ostatnio wetuje wiele kluczowych ustaw. Dlatego rozważamy wysłanie do niego apelu w imieniu tych polskich Żydów, którzy uratowali się z Holocaustu.”
  3. Wywiad J. Bieleckiego z pełnomocnikiem MSZ ds. kontaktów ze społecznością żydowską Maciejem Kozłowskim z lipca 2009r., w którym M. Kozłowski informuje „Dziennik”, że – Załącznik 3: „15 procent to wszystko, na co stać nasze państwo”

Ufam, że prokurator, który rozpoznawał będzie niniejszym złożone zawiadomienie zgodzi się ze mną, że wiarygodność zgromadzonych przeze mnie i załączonych do niniejszego zawiadomienia dowodów nie może budzić najmniejszych wątpliwości.

Część III. Wnioski

Przedstawione w niniejszym piśmie fakty, udokumentowane przeze mnie najbardziej wiarygodnymi z możliwych materiałami dowodowymi w postaci wypowiedzi, oświadczeń dobrowolnie składanych przez premiera D. Tuska, rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa Macieja Wiewióra i Prezesa Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehudę Evrona, podanych przez „Dziennik Polska Europa Świat” i prezentujących:

- szczegóły projektu ustawy reprywatyzacyjnej z grudnia 2008r.,

- zaplanowany przez D. Tuska, M. Wiewióra i J. Evrona tryb wprowadzania ustawy według tego projektu w życie,

- niektóre z następstw rezygnacji z jego wprowadzenia /proponowane w lipcu br. odszkodowania wypłacane beneficjentom ustawy w kwotach równych 15 proc. bieżącej wartości skonfiskowanego przez władze PRL i III Rzeszę mienia, zamiast 20 proc. zapisanych w projekcie ustawy z grudnia 2008r./

dowodzą, że działania Aleksandra Grada, którego resort przygotował ustawę reprywatyzacyjną według projektu z grudnia 2008r. i pragnął wprowadzić ją – niewątpliwie sprzeczną z polską racją stanu – w życie szybko, tj. według wyjaśnień M. Wiewióra wczesną wiosną 2009r. z całą pewnością wyczerpują znamiona przestępstwa określonego w art. 231 § 1 Kodeksu Karnego.

Działania premiera Donalda Tuska, Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Bronisława Komorowskiego i Przewodniczącego Sejmowej Komisji Finansów Publicznych Zbigniewa Chlebowskiego, którzy zlekceważyli przekazane im przeze mnie – w tym oparte na moich doświadczeniach zawodowych – uwagi do ustawy reprywatyzacyjnej według projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r. /patrz: Załączniki 4, 5, 6/ i nie odpowiedzieli na złożone im przeze mnie wnioski w sprawie projektu tej ustawy wyczerpują znamiona przestępstwa określonego w art. 18 § 3 Kodeksu Karnego,

Najmniejszych nie można mieć wątpliwości, że pomocnictwa w popełnieniu A. Gradowi przestępstwa z art. 231 § 1 kk udzielił premier D. Tusk, który sprzeczną z polską racją stanu ustawę reprywatyzacyjną według projektu z grudnia 2008r. pragnął wprowadzić szybko, tj. bez referendum, wczesną wiosną 2009r. i promował ją osobiście jako „sprawiedliwą i przyzwoitą”.

xxx

Niniejsze zawiadomienie rozpocząłem od stwierdzenia, że okoliczności towarzyszące pracom nad ustawą reprywatyzacyjną są identyczne z tymi, towarzyszącymi pracom nad ustawą „hazardową”, zakończone wybuchem „afery hazardowej”.

W przypadku ustawy reprywatyzacyjnej były nawet po wielokroć bardziej niebezpieczne dla Polski.
O ile bowiem „aferę hazardową” ujawniono w trakcie prac na ustawą „hazardową”, to w przypadku ustawy reprywatyzacyjnej w grudniu 2008r. był już gotowy jej sprzeczny z polską racją stanu i korzystny wyłącznie dla beneficjentów ustawy projekt, na rzecz wprowadzenia którego lobbował sam premier Polski Donald Tusk pragnąc wprowadzić ją w życie bez referendum, bardzo szybko, tj. wiosną 2009r. i promując ją Narodowi Polski jako … „sprawiedliwą i przyzwoitą”.

Co więcej, rzecznik Ministerstwa Skarbu Maciej Wiewiór i jeden z beneficjentów ustawy, a zarazem Prezes Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehuda Evron wyrazili w grudniu 2008r. ich pewność , że członkowie Rady Ministrów, Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej uchwalą w 2009 roku sprzeczną z interesem narodowym ustawę mimo, że w grudniu 2008r.jej treści członkowie Rady Ministrów, posłowie i senatorowie.

Myślę, że nie nikt nie posądzi mnie o egzaltację, jeśli wobec przedstawionych wyżej okoliczności, w tym także ostatecznym wycofaniu się rządu D. Tuska z przekazania ustawy według projektu z grudnia 2008r. Sejmowi, nazwę działania premiera D. Tuska, jego rządu, w tym Ministra Skarbu Państwa Aleksandra Grada, oraz posłów i senatorów rządzącej koalicji świadomym działaniem ze szkodą dla Narodu Polski.

Jeśli okoliczności towarzyszące pracom nad niewprowadzoną w życie ustawą „hazardową”, skutkują wybuchem „afery hazardowej” z następstwami w postaci licznych dymisji w rządzie Rzeczypospolitej Polskiej i wszczęciem śledztwa przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie, o czym media poinformował jej rzecznik Mateusz Martyniuk, to potwierdzone przez – między innymi – rzecznika Ministerstwa Skarbu Państwa Macieja Wiewióra i Prezesa Holocaust Restitution Committee w Nowym Jorku Jehudę Evrona usiłowanie wprowadzenia w życie ustawy reprywatyzacyjnej według godzącego w interes narodowy projektu Ministerstwa Skarbu Państwa z grudnia 2008r. także skutkować powinno wszczęciem śledztwa przez Adresata niniejszego zawiadomienia, którego kopie doręczę między innymi:

- Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego, powołanego do zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa.
Nie można wykluczyć wszak, że szykowany przez premiera D. Tuska, ministra Skarbu Państwa Aleksandra Grada i innych największy szwindel w historii Polski miał swój podtekst korupcyjny, tj. że funkcjonariusze publiczni, przedstawiciele władzy wykonawczej i ustawodawczej, którzy uczestniczyli w przygotowaniu ustawy reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r., a następnie zamierzali wprowadzić ją w życie w celu osiągnięcia korzyści osobistej lub majątkowej.

- Szefowi Centralnego Biura Śledczego jako jednostce organizacyjnej Komendy Głównej Policji, której zadaniem jest rozpoznawanie i skuteczne zwalczanie przestępczości zorganizowanej.
W działania na rzecz wprowadzenia w życie sprzecznej z polską racją stanu ustawy reprywatyzacyjnej według projektu z grudnia 2008r. zaangażowanych było i miało być łącznie około … 300 /słownie: trzysta/ funkcjonariuszy publicznych, przedstawicieli władzy wykonawczej i ustawodawczej.

Być może prokurator, który rozpoznawał będzie niniejszym złożone zawiadomienie powinien zwrócić się do CBA i CBŚ z wnioskami o doręczenie ewentualnie posiadanych przez nie dowodów w niniejszym zgłoszonej przeze mnie sprawie.

Takowe stanowić by mogły uzupełnienie dla doręczonych przeze mnie jako Załączniki do niniejszego zawiadomienia i nie mogących budzić najmniejszych wątpliwości co do ich wiarygodności.

xxx

Wnoszę o nadanie mi przez prokuratora, który rozpoznawał będzie niniejszym zgłoszoną sprawę statusu pokrzywdzonego, jako obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej, który ponosić może konsekwencje popełnienia przez Ministra Skarbu Państwa, Aleksandra Grada przestępstwa z art.231 § 1 kk oraz pomocnictwa Premiera D. Tuska, Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego i Przewodniczącego Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, a zarazem Przewodniczącego Sejmowej Komisji Finansów Publicznych Zbigniewa Chlebowskiego, Ministrowi Skarbu Państwa Aleksandrowi Gradowi w popełnieniu przestępstwa z art. 231 § 1 kk.

Wnoszę o nadanie mi statusu pokrzywdzonego w niniejszym zgłoszonej sprawie także w związku z moimi doświadczeniami z Prokuratorem Rejonowym Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Kraków Krystyną Kowalczyk, która „załatwia” zgłoszone przeze mnie w.w. Prokuraturze sprawy w taki sposób, że jej podwładni wydają postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, a Prokurator K. Kowalczyk odmawia mi doręczenia tych postanowień, wyjaśniając mi, że mnie nie nadano statusu pokrzywdzonego, a zatem nie mam prawa dostępu do postanowienia wydanego w zgłoszonej przeze mnie sprawie.
Uważam, że sprawa zgłoszona przeze mnie niniejszym zawiadomieniem jest zbyt poważna, tj. nadto ważna dla Skarbu Państwa więcej niż nieudolnie – moim zdaniem – chronionego przez Ministra Aleksandra Grada, by ją „zamieść pod dywan”, korzystając w tym celu ewentualnie z opisanej wyżej metody stosowanej wobec mnie przez Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Krystynę Kowalczyk.

Część IV. Morał

„(…) Morał z tego taki, że należy wybierać takich ludzi do parlamentu,

którzy nie szkodzą na dłuższą metę.”
Źródło: Leszek Balcerowicz, w: „Wywiad Barbary Majewskiej z L. Balcerowiczem” ; „Polska”, 19-20 września 2009r., s. 8

Z poważaniem,

dr Zbigniew Kękuś

P.S. Pragnę wyjaśnić, że z całą pewnością nigdy nie podjąłbym tematu antypolskiej i prożydowskiej działalności ministra Skarbu Państwa Aleksandra Grada i premiera Donalda Tuska, gdyby nie to, że minister Aleksander Grad nalegał w październiku 2008r. na Prezesa Spółki Skarbu Państwa Polskie Linie Lotnicze LOT S.A. Dariusza Nowak, by ten w związku ze zidentyfikowanym przez niego u mnie przez A. Grada antysemityzmem, pozbawił mnie – ojca trojga dzieci, w tym dwóch pełnoletnich, studiujących synów i dwuletniej córeczki – pracy w PLL LOT S.A., gdzie od 15.09.2009r. byłem zatrudniony na podstawie Umowy Menedżerskiej na stanowisku Dyrektora Pionu Infrastruktury.
W ostateczności minister Aleksander Grad osiągnął jego cel – wyrzucił mnie D. Nowak z pracy z dniem 6.02.2009r. w trybie natychmiastowym – w okolicznościach przedstawionych na stronie www.zkekus.pl

Załączniki:

1. „Jest śledztwo w sprawie afery hazardowej” http://www.gazetaprawna.pl/wiadomości/artykuły/357959

2. J. Bielecki: „Państwo zwróci 20 procent”, Dziennik Polska Europa Świat, 23.12.2008r., s. 3

3. Jędrzej Bielecki, „Ustawa reprywatyzacyjna wciąż w powijakach, a Unia nas naciska”; „Dziennik Polska Europa Świat”, 1 lipca 2009r., s. 7

4. Pismo Z. Kękusia z dnia 5 stycznia 2009r. do Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego

5. Pismo Z. Kękusia z dnia 30 stycznia 2009r. do premiera Donalda Tuska

6. Pismo Z. Kękusia z dnia 24 kwietnia 2009r. do Przewodniczącego Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej a zarazem Przewodniczącego Sejmowej Komis1sdji Finansów Publicznych Zbigniewa Chlebowskiego

Do wiadomości:

  1. Pan Lech Kaczyński, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 10, 00-952 Warszawa
  2. Państwo: Bogdan Borusewicz, Krystyna Bochenek, Zbigniew Romaszewski, Marek Ziółkowski - Marszałek i Wicemarszałkowie Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 6, 00-902 Warszawa
  3. Państwo: Ewa Kierzkowska, Krzysztof Putra, Jerzy Szmajdziński – Wicemarszałkowie Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa
  4. Panowie: Przemysław Gosiewski - Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość; Grzegorz Napieralski - Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Lewicy; Stanisław Żelichowski - Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego
  5. Pan Zbigniew Wassermann, Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Poselskie, ul. Bracka 15, 30-005 Kraków
  6. Pan Andrzej Matejuk, Komendant Główny Policji, ul. Puławska 148/150, 02-514 Warszawa
  7. Pan ppłk Krzysztof Bondaryk, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, ul. Rakowiecka 2A, 00-993 Warszawa
  8. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Al. Ujazdowskie 9, 00-583 Warszawa
  9. Szef Centralnego Biura Śledczego, ul. Puławska 148/150, 02-514 Warszawa
  10. Pan Krzysztof Kwiatkowski, Minister Sprawiedliwości, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa
  11. Pani Danuta Przywara, Prezes Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, ul. Zgoda 11, 00-018 Warszawa
  12. Pan Jerzy Baczyński, Redaktor Naczelny, Polityka, ul. Słupecka 6, 02-309 Warszawa
  13. Pan Mirosław Błaszczyk - Prezes Zarządu Telewizji Polsat S.A., ul. Ostrobramska 77, 04-175 Warszawa
  14. Pan Jarosław Hendzel, Dyrektor Generalny "Radio Muzyka Fakty" sp. z o.o., Al. Waszyngtona 1, 30-204 Kraków
  15. Pan Adam Homiak, Przewodniczący Rady Nadzorczej Polskie Radio SA , al. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa
  16. Prezes Telewizja Polska S.A., ul. Jana Pawła Woronicza 17, 00-999 Warszawa
  17. Pan Paweł Fonfara, Redaktor Naczelny „Polska” ul. Domaniewska 41, 02-696 Warszawa
  18. Pan Stanisław Janecki - Redaktor Naczelny, „Wprost”, Al. Jerozolimskie 123, 02-017 Warszawa
  19. Pan Grzegorz Jankowski - Redaktor Naczelny, „Fakt”, ul. Domaniewska 52, 02-222 Warszawa
  20. Pan Michał Kobosko - Redaktor Naczelny "Newsweek", ul. Domaniewska 52 02-222 Warszawa
  21. Pan Robert Krasowski - Redaktor Naczelny, „Dziennik”, ul. Domaniewska 52, 02-672 Warszawa
  22. Pan Robert Kozyra, Prezes, Redaktor Naczelny Radio ZET sp. z o.o, ul. Żurawia 8, 00-503 Warszawa
  23. Pan Paweł Lisicki - Redaktor Naczelny, „Rzeczpospolita”, ul. Prosta 51, 00-838 Warszawa
  24. Pan Adam Michnik - Redaktor Naczelny, „Gazeta Wyborcza”, ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa
  25. Pani Ewa Sołowiej - Redaktor Naczelny, „Nasz Dziennik”, ul. Żeligowskiego 16/20, 04-476 Warszawa
  26. Pan Tomasz Sommer – Redaktor Naczelny, „Najwyższy Czas”, ul. Mickiewicza 23/50, 01-552 Warszawa
  27. Pan Piotr Walter - Prezes Zarządu TVN, ul. Wiertnicza 166, 02-952 Warszawa
  28. i inni
  29. Strony internetowe: www.zgsopo.pl, www.zkekus.pl, www.aferyprawa.com
  30. Ekscelencja[1] Janusz Kochanowski, Rzecznik Praw Obywatelskich, al. Solidarności 77, 00-090 Warszawa

Tematy w dziale dla inteligentnych:

ARTYKUŁY - do przemyślenia z cyklu: POLITYKA - PIENIĄDZ - WŁADZA

Polecam sprawy poruszane w działach:
SĄDY PROKURATURA ADWOKATURA
POLITYKA PRAWO INTERWENCJE - sprawy czytelników

"AFERY PRAWA"
Niezależne Czasopismo Internetowe www.aferyprawa.com redagowane przez dziennikarzy AP i sympatyków z całego świata których celem jest PRAWO, PRAWDA SPRAWIEDLIWOŚĆ DOSTĘP DO INFORMACJI
ORAZ DOBRO CZŁOWIEKA

uwagi i wnioski proszę wysyłać na adres: afery@poczta.fm - Polska
redakcja@aferyprawa.com
Dziękujemy za przysłane teksty opinie i informacje.

WSZYSTKICH INFORMUJĘ ŻE WOLNOŚĆ WYPOWIEDZI I SWOBODA WYRAŻANIA SWOICH POGLĄDÓW JEST ZAGWARANTOWANA ART 54 KONSTYTUCJI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ.

zdzichu

Komentarze internautów:

Komentowanie nie jest już możliwe.