Imieniny:

AferyPrawa.com

Redaktor Zdzisław Raczkowski ujawnia niekompetencje funkcjonariuszy władzy...
http://Jooble.org
Najczęściej czytane:
Najczęściej komentowane:





Pogoda
Money.pl - Kliknij po więcej
19 lipca 2019
Źródło: MeteoGroup
Polskie prawo czy polskie prawie! Barwy Bezprawia

opublikowano: 22-01-2012

Kraków, dnia 19 stycznia 2012 r.

Pan
Stanisław Dąbrowski
Prezes Sądu Najwyższego
Pl. Krasińskich 2/4/6
00-951 Warszawa

Sygn. akt: IV KK 272/11

Dotyczy:

I. Rozprawa kasacyjna w dniu 26 stycznia 2012 r. w sprawie prawomocnego, wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma, skazującego mnie z art. 226 § 1 kk i inne.

II. Wniosek o objęcie przez Prezesa Sądu Najwyższego nadzorem sprawy sygn. akt IV KK 272/11, w tym o osobiste uczestnictwo w rozprawie kasacyjnej w dniu 26 stycznia 2012 r.

III. Wady prawne prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma, skazującego mnie z art. 226 § 1 kk i inne:

1. poświadczone przez Prokuratora Generalnego w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. /sygn. akt PG IV KSK 699/11/ rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego /art. 366 § 1 kpk, art. 7 kpk/ - patrz: s. 5 niniejszego pisma.

2. poświadczone przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w wyroku z dnia 15 września 2010 r. /sygn. akt II Ko 283/10/ rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego /art. 226 § 1 kk/ - patrz: s. 13 niniejszego pisma.

3. oczywiste i rażące, mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, przez uznanie mnie z oskarżenia publicznego za winnego 17-o krotnego popełnienia przestępstwa z art. 212 § 2 kk /zniesławienie za pośrednictwem środka masowego komunikowania/, którego ściganie odbywa się z mocy prawa określonego art. 212 § 4 kk z oskarżenia prywatnego – patrz: s. 14 niniejszego pisma.

4. oczywiste i rażące, mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego przez uznanie mnie za winnego znieważenia Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla jako konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej /art. 226 § 3 kk/ mimo, że według wskazania doktryny przez wielu ekspertów - w tym w Komentarzu do kodeksu karnego wydanego pod redakcją samego Andrzeja Zolla - uznanego za słuszny, Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – patrz: s. 16 niniejszego pisma.

5. oczywiste i rażące, mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego przez niedopełnienie ustawowego obowiązku określonego art. 12 § 2 Ustawy Kodeks postępowania karnego, ścigania osoby, z którą - jak podał sędzia T. Kuczma w wyroku - ja wspólnie oraz w porozumieniu z nią popełnić miałem wszystkie czyny /czyny I – XVIII/, za których popełnienie uznał mnie winnego - patrz: s. 17 niniejszego pisma.

IV. Wniosek – na podstawie art. 45. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 § 2 kpk, art. 536 kpk, art. 537 § 1, § 2 kpk – o uchylenie w całości prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma oraz:

1. uniewinnienie mnie od wszystkich zarzutów przedstawionych mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. oraz przez sędziego Tomasza Kuczmę w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ -

2. wydanie przez Sąd Najwyższy orzeczenia nakazującego Sądowi Rejonowemu w Dębicy zwrócenie mi w ciągu 7 dni od daty wydania przez Sąd Najwyższy uniewinniającego mnie wyroku kwoty wyegzekwowanej ode mnie w 2008 roku tytułem egzekucji wyroku w.w. Sądu z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/, przez jej wysłanie na adres: Zbigniew Kękuś, ul. Mazowiecka 55 m. 21, 30-019 Kraków.

V. Wniosek - na podstawie art. 45. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 107 § 1, § 2 kpk – o nadanie przez Sąd Najwyższy klauzuli wykonalności orzeczeniu o zwróceniu mi przez Sąd Rejonowy w Dębicy kwoty wyegzekwowanej ode mnie tytułem egzekucji wyroku w.w. Sądu z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/.

VI. Zawiadomienie, że w związku z kasacją wniesioną w dniu 23 sierpnia 2011 r. przez Prokuratora Generalnego w zakresie czynów II i XVIII prawomocnego wyroku sędziego T. Kuczma skazującego mnie z art. 226 § 1 kk i inne, Sąd Rejonowy w Dębicy wydał postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie sygn. II K 451/06 po jego wznowieniu wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. /sygn. II Ko 283/10/ w zakresie czynów I, III – XVII, do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy w.w. kasacji Prokuratora Generalnego.

VII. Zawiadomienie, że karalność czynów z art. 212 § 2 kk, art. 226 § 3 kk oraz art. 241 § 2 kk, za które skazał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma ustała w dniu 1 października 2010 r.

VIII. Zawiadomienie, że ściganie z art. 226 § 1 kk w zakresie, w jakim ten penalizował znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r.

IX. Wniosek o nie wyłączenie – przez wzgląd na ważny interes społeczny - jawności rozprawy w dniu 26 stycznia 2012 r. /art. 45.2 Konstytucji.

X. Wniosek – na podstawie art. 147 § 1 kpk – o utrwalenie przebiegu rozprawy w dniu 26 stycznia 2012 r. za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk i obraz.

XI. Zawiadomienie, że przebieg rozprawy w dniu 26 stycznia 2012 r. będę utrwalał – na podstawie prawa określonego art. 147 § 1 kpk – za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk.

XII. Zawiadomienie, że jeśli do dnia 10 lutego 2012 r. Sąd Rejonowy w Dębicy nie zwróci mi kwoty wyegzekwowanej ode mnie przez komornika przez zajęcie mojego wynagrodzenia tytułem egzekucji wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/, od dnia 14 lutego 2012 r. rozpocznę protest głodowy z przyczyn ekonomicznych, tj. z powodu braku pieniędzy potrzebnych na zakup artykułów spożywczych i lekarstw oraz posiadania przez Skarb Państwa zagrabionej mi przez Sąd Rejonowy w Dębicy kwoty wyegzekwowanej ode mnie przez komornika tytułem egzekucji wyroku z dnia 18.12.2007 r. /sygn. akt II K 451/06/.

„Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) XVII uznaje oskarżonego Zbigniewa Kękusia za winnego tego, że (…) znieważył Urząd Rzecznika Praw Obywatelskich i piastującego ten urząd Andrzeja Zolla używając wobec niego słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanej funkcji, tj. przestępstwa z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art.12 kk i za to na podstawie art. 226 § 3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 12 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100(sto) złotych.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, wyrok sędziego T. Kuczma z dnia 18 grudnia 2007 r.

„W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.”
Dowód: Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 699/11, kasacja z dnia 22

sierpnia 2011 r. od prawomocnego wyroku sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ – Załącznik 2

Z perspektywy przeciętnego obywatela, bezwzględnego poszanowania wymaga zasada praworządności.

Prawo nie może być stosowane dowolnie, szczególnie w tak wrażliwej sferze, jak prawo karne.

Jakkolwiek negatywnie nie ocenialibyśmy samego zachowania sprawcy, działania organów wymiaru sprawiedliwości nie mogą wykraczać poza określone ramy.

Aby postępowanie karne mogło realizować jedną ze swoich kluczowych zasad umacniania poszanowania prawa, środki przewidziane w prawie karnym muszą być stosowane w sposób niebudzący żadnych wątpliwości.”

Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej śp. Zbigniew Wassermann,

Źródło: interpelacja poselska z dnia 3 września 2009 r. w sprawie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma, skazującego Zbigniewa Kękusia z art. 226 § 1 kk i inne; numer interpelacji 11505

Część I. Przepisy prawa; orzecznictwo Sądu Najwyższego

„Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.”

Artykuł 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego

1. Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 24.06.2002r.:
Termin dokonania czynności procesowej w formie pisma procesowego (art. 125 § 1 k.p.c)[1] jest zachowany wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu, jak i w jakimkolwiek jego wydziale, nawet niewłaściwym do podjęcia dalszych czynności sądowych”. (Postanow. SN, 2002.06.24, TU IPZ 55/02, OSNP 2004/7/125).

2. Artykuł 45.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej:
Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

3. Artykuł 5 Kodeksu postępowania karnego:
„Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.”

4. Artykuł 7 Kodeksu postępowania karnego:
Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.”

5. Artykuł 536 Kodeksu postępowania karnego:
Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w przypadkach określonych w art. 435, 439 i 455.

6. Artykuł 439 Kodeksu postępowania karnego:
„§ 1 Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli: (…) 9. zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11.

7. Artykuł 17 Kodeksu postępowania karnego:
„§ 1 Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 11. zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.”

8. Artykuł 455 Kodeksu postępowania karnego:
„Nie zmieniając ustaleń faktycznych, sąd odwoławczy poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Poprawienie kwalifikacji prawnej na niekorzyść oskarżonego może nastąpić tylko wtedy, gdy wniesiono środek odwoławczy na jego niekorzyść.”

9. Artykuł 537 Kodeksu postępowania karnego:
§ 1. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy oddala kasację albo zaskarżone orzeczenie uchyla w całości lub w części.
§ 2. Uchylając zaskarżone orzeczenie Sąd Najwyższy przekazuje sprawę właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania albo umarza postępowanie, a jeżeli skazanie jest oczywiście niesłuszne – uniewinnia oskarżonego.”

10. Artykuł 519 Kodeksu postępowania karnego:
„Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja.”

11. Artykuł 12 Kodeksu postępowania karnego:
„§ 2.W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców obowiązek ścigania obejmuje również inne osoby, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku, o czym należy uprzedzić składającego wniosek. Przepisu tego nie stosuje się do najbliższych osoby składającej wniosek.”

12. Artykuł 147 Kodeksu postępowania karnego:
„§ 1. Przebieg czynności protokołowanych może być utrwalony ponadto za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, o czym należy przed uruchomieniem urządzenia uprzedzić osoby uczestniczące w czynności.

13. Artykuł 74 Kodeksu postępowania karnego:
„§ 1. Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść.”

14. Artykuł 101 Kodeksu Karnego:
„§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: (…) 4) 5 - gdy chodzi o pozostałe występki.”

Część II. Uzasadnienie

Niniejsze pismo składam w celu ułatwienia Wysokiemu Sądowi zapoznania się ze sprawą sygn. akt Sądu Najwyższego IV KK 272/11 oraz wydania jedynie słusznego wyroku.

Nie wątpię, że Wysoki Sąd:

1. sam zidentyfikuje wszystkie – w tym najważniejsze, wskazane przeze mnie w niniejszym piśmie – wady prawne prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma skazującego mnie z art. 226 § 1 kk i inne.

2. uzna za zasadny mój wniosek o uniewinnienie mnie od wszystkich zarzutów /czyny I – XVIII/, za które wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ skazał mnie sędzia Tomasz Kuczma.

Zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy powiadomił mnie – Załącznik 1:
„Sąd Najwyższy Izba Karna /adres – ZKE/ Data 24 listopada 2011 Sygn. akt IV KK 272/11 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ Termin dnia 26 stycznia 2012 r. ZAWIADOMIENIE Sąd Najwyższy zawiadamia Pana jako oskarżonego, że rozprawa kasacyjna w Pana sprawie odbędzie się dn. 26 stycznia 2012 r. o godz. 10:00 w gmachu Sądu przy Pl. Krasińskich 2/4/6, w sali C. Z up. Kierownika Sekretariatu /podpis nieczytelny – ZKE/

Dowód: Sąd Najwyższy Izba Karna, sygn. akt IV KK 272/11, zawiadomienie z dnia 24 listopada 2011 r. – Załącznik 1

Chodzi niewątpliwie o wniesioną do Sądu Najwyższego przed ponad czterema miesiącami, tj. w dniu 23 sierpnia 2011 r. przez Prokuratora Generalnego kasację /sygn. akt PG IV KSK 699/11/ na moją korzyść w zakresie czynów II i XVIII prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ wydanego przez sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma i skazującego mnie z art. 226 § 1 kk i inne.

Wnoszę o:

1. rozpoznanie przez Sąd Najwyższy podczas rozprawy w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej dniu 23 sierpnia 2011 r. w zakresie szerszym niż podany przez Prokuratora Generalnego /czyny II i XVIII/, tj. w zakresie wszystkich osiemnastu czynów /czyny I-XVIII/ za których popełnienie prawomocnym wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ skazał mnie sędzia T. Kuczma.

2. wydanie podczas rozprawy w dniu 26 stycznia 2012 r. wyroku uniewinniającego mnie od zarzutu popełnienia wszystkich czynów /czyny I –XVIII/ wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ z powodu oczywiście niesłusznego skazania mnie przez sędziego T. Kuczmę za ich popełnienie.

Uzasadnieniem dla wniosków, jak wyżej jest, że:

Wady prawne wyroku sędziego T. Kuczma z dnia 18 grudnia 2007 r. czynią go oczywiście niesłusznym, ponieważ:

Sędzia T. Kuczma uznał mnie za winnego popełnienia w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, 18-u czynów /czyny I – XVIII/, których ja nie byłem sprawcą, tj. i co do których – jak podał Prokurator Generalny w kasacji z dnia 22.08.2011 r. – w aktach sprawy sygn. II K 451/06 nie ma dowodów poświadczających, że ja jestem ich sprawcą, współsprawcą, pomocnikiem lub że podżegałem do ich popełnienia. W aktach sprawy sygn. II K 451/06 znajdują się dostarczone przez operatorów internetowych dowody poświadczające nie tylko, że ja nie byłem sprawcą czynów, za które skazał mnie sędzia T. Kuczma, ale wskazujące, kto mógł być ich sprawcą.
Wśród tych 18-u nie przeze mnie popełnionych czynów:

1. jeden /czyn XVII/ polegał na znieważeniu przeze mnie i zniesławieniu Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla jako konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej – art. 226 § 3 kk w zbiegu z art. 212 § 2 kk.
Z tego:

a. według wskazania doktryny prawa karnego uznawanego przez wielu ekspertów w dziedzinie prawa karnego – w tym przez A. Zolla w Komentarzach do kodeksu karnego wydawanych pod jego redakcją – Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej.

b. Ściganie przestępstwa określonego w art. 212 § 2 kk odbywa się z mocy prawa określonego w art. 212 § 4 kk z oskarżenia prywatnego. Wyjątkiem jest, gdy prokurator stwierdzi, że ścigania z art. 212 § 2 wymaga interes społeczny /art. 60 § 1 kpk/. W sprawie przeciwko mnie prokurator Radosława Ridan tego wymogu w akcie oskarżenia nie stwierdziła, a sędzia T. Kuczma zwolnił się ze sporządzenia uzasadnienia do wyroku, a zatem także tego interesu nie stwierdził. RPO Andrzej Zoll nie był w dniu sporządzenia aktu oskarżenia ani w dniu orzekania w sprawie przeciwko mnie lub wcześniej osobą niedołężną, zagubioną, nie mogącą zadbać o własne interesy. Jest z wykształcenia prawnikiem, posiada rozległą wiedzę, a także doświadczenie życiowe pozwalające na samodzielnie wystąpienie z oskarżeniem prywatnym. Objęcie ściganiem z urzędu zniesławienia RPO A. Zolla nie leżało w interesie społecznym.

2. piętnaście /czyny I, III – XVII/ polegało na znieważeniu w związku z pełnieniem obowiązków służbowych i zniesławieniu - art. 226 § 1 kk w zbiegu z art. 212 § 2 kk - piętnastu funkcjonariuszy publicznych, tj. sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie.
Z tego:

a. ściganie z art. 226 § 1 kk w zakresie, w jakim penalizował znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych było w dniu orzekania, tj. 18.12.2007 r. od 14-u miesięcy niedopuszczalne z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006 r. /Dz. U. Nr 190, poz. 1409/.

b. Ściganie przestępstwa określonego w art. 212 § 2 kk odbywa się z mocy prawa określonego w art. 212 § 4 kk z oskarżenia prywatnego. Sędziowie nie byli w dniu sporządzenia aktu oskarżenia ani w dniu orzekania w sprawie przeciwko mnie lub wcześniej osobami niedołężnymi, zagubionymi, nie mogącymi zadbać o własne interesy. Są z wykształcenia prawnikami, czynnie pracowali w zawodzie sędziego, posiadając rozległą wiedzę, a także doświadczenie życiowe pozwalające na samodzielnie wystąpienie z oskarżeniem prywatnym. Objęcia ściganiem z urzędu zniesławienia sędziów nie wymagał interes społeczny. W sprawie przeciwko mnie prokurator Radosława Ridan nie stwierdziła w sporządzonym przez nią akcie oskarżenia tego wymogu.

3. jeden /czyn II/ polegał na zniesławieniu wykonującej wolny zawód adwokata Wiesławy Zoll – art. 212 § 2 kk. Ściganie przestępstwa określonego w art. 212 § 2 kk odbywa się z mocy prawa określonego w art. 212 § 4 kk z oskarżenia prywatnego. Adwokat Wiesława Zoll nie była w dniu sporządzenia aktu oskarżenia przeciwko mnie ani w dniu orzekania w sprawie przeciwko mnie lub wcześniej osobą niedołężną, zagubioną, nie mogącą zadbać o własne interesy. Od 41 lat - jak podała w maju 2003 r. pracowała w zawodzie adwokata od 37 lat /akta Sądu Okręgowego w Krakowie, sygn. XI CR 603/04, protokół z rozprawy w dniu 21.05.2003 r./, wykonywała zawód adwokata. Jest z wykształcenia prawnikiem, posiada rozległą wiedzę, a także doświadczenie życiowe pozwalające na samodzielnie wystąpienie z oskarżeniem prywatnym. Objęcie ściganiem z urzędu zniesławienia adw. Wiesławy Zoll nie leżało w interesie społecznym. W sprawie przeciwko mnie prokurator Radosława Ridan nie stwierdziła w sporządzonym przez nią akcie oskarżenia tego wymogu.

4. W przypadku wszystkich 18-u czynów, żaden z nich nie mógł być popełniany za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl przez cały okres wskazany w akcie oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. i w wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r., tj. od stycznia 2003 r. do września 2005 r., ponieważ jak zawiadomiła sędziego T. Kuczmę pismem z dnia 1 października 2007 r. /data wpływu 8.10.2007 r. – karta 3183/ i co poświadczył Prokurator Generalny w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r., tę stronę ktoś założył dopiero 22 miesiące po styczniu 2003 r., tj. w dniu … 26 października 2004 r.

Wskazać także należy, że karalność wszystkich czynów, za które wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. skazał mnie sędzia T. Kuczma ustała w dniu 1 października 2010 r.

W dniu 18 grudnia 2007 r. sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wydał prawomocny wyrok /sygn. akt II K 451/06/, którym uznał mnie za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą popełniłem osiemnaście przestępstw z art. 226 § 1 kk i inne, tj. niżej wymienione czyny I-XVIII:

1. Czyn I, III-XVII - Znieważenie /art. 226 § 1 k.k./ i zniesławienie /art. 212 § 2 k.k./ za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych piętnaściorga sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie - SSO Maja Rymar /była Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie/ SSO Ewa Hańderek, SSO Teresa Dyrga, SSR Agata Wasilewska-Kawałek, SSO Agnieszka Oklejak, SSO Danuta Kłosińska, SSR Izabela Strózik, SSO Anna Karcz-Wojnicka, SSO Jadwiga Osuch, SSO Małgorzata Ferek, SSA Włodzimierz Baran /były Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/, SSA Jan Kremer, SSA Maria Kuś-Trybek, SSA Anna Kowacz-Braun, SSA Krzysztof Sobierajski.

2. Czyn II - Znieważenie /art. 212 § 2 kk/ za pośrednictwem Internetu, tj. portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, adwokata Wiesławy Zoll, pełnomocnika mej żony w prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Krakowie i Sąd Apelacyjny w Krakowie w latach 1997-2006 postępowaniu z mojego powództwa o rozwód /sygn. akt XI CR 603/04/.

3. Czyn XVII - Znieważenie /art. 226 § 3 k.k./ i zniesławienie /art. 212 § 2 k.k./ w za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich Rzeczypospolitej Polskiej oraz piastującego ten urząd Andrzeja Zolla.

4. Czyn XVIII - Rozpowszechnianie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. za pośrednictwem Internetu, tj. portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności - art. 241 § 2 k.k.

Akt oskarżenia w w.w. sprawie wydała w dniu 12 czerwca 2006 r. /sygn. akt 1 Ds. 39/06/S/ prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan. Zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie w.w. przestępstw złożył w dniu 9 czerwca 2004 r. w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód ówczesny Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie sędzia Włodzimierz Baran.

W dniu 23 sierpnia 2011 r. Prokurator Generalny wniósł do Sądu Najwyższego kasację /sygn. PG IV KSK 699/11/ na moją korzyść w zakresie dwóch czynów /czyny II i XVIII/ prawomocnego wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r.

Oto treść tej kasacji /celem ograniczenia objętości niniejszego pisma prezentuję w nim tylko zarzuty przedstawione przez Prokuratora Generalnego skazującemu mnie wyrokowi z dnia 18.12.2007 r. oraz uzasadnienie dla nich/ – Załącznik 2:

„Warszawa, dnia 22 sierpnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska Prokurator Generalny PG IV KSK 699/11 Sąd Najwyższy Izba Karna Kasacja Prokuratora Genralnego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/6 Na podstawie art. 521 kpk zaskarżam wymieniony wyrok w zakresie czynów opisanych w pjt II i XVIII jego części dyspozytywnej w całości na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia.

Na podstawie art. 523 § 1 kpk, art. 526 §1 kpk i art. 537 § 1 i 2 kpk zaskarżam

I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r. i wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Prokurator Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia Wschód skierował przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi akt oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. do Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia o to, że /czyny I-XVIII, tj. zarzuty przedstawione w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 – ZKE/:

(…) Działając na podstawie art. 37 kpk, Sąd Najwyższy wyznaczył do rozpoznania przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy w Dębicy, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., w sprawie o sygnaturze II K 451/06:

I. uznał oskarżonego Zbigniewa Kękusia za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej pod domeną www.zkeksu.w.interia.pl – Wiesławę Zoll i pomówił ją o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania zawodu adwokata, tj. przestępstwa z art. art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk skazał go na karę grzywny w wymiarze 30 (trzydziestu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych.
/czyny II-XVII wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 451/06 z dnia 18 grudnia 2007 r. – ZKE/

XVIII. uznał oskarżonego Zbigniewa Kękusia za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowej pod domeną www.zkeksu.w.interia.pl rozpowszechniał wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie I CR 603/04, z powództwa o rozwód, tj. przestępstwa z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk skazał go na karę grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych.

XIX. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w miejsce orzeczonych jednostkowych kar grzywny orzekła wobec oskarżonego Zbigniewa Kękusia łączną karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek przy określeniu wysokości stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych.

XX. na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę, w kwocie 2.122 (dwa tysiące sto dwadzieścia dwa) złote (k.3350-3365).

Wobec niezaskarżenia przez strony, wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy uprawomocnił się w dniu 27 grudnia 2007 r., bez wszczynania postępowania odwoławczego.

Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. o sygnaturze akt II K 283/10, Sąd Okręgowy w Rzeszowie na wniosek obrońcy skazanego wznowił postępowanie w sprawie II K 451/06, w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach I, III-XVII wyroku i uchylił w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06, przekazując w tej części sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania (k. 3532-3534).

Analiza wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy oraz akt sprawy w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII wskazuje, że został on wydany przez sąd I instancji na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, do czego sąd był zobligowany przez przepis art. 366 § 1 kpk.

Ponadto sąd orzekający dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymogom określonym w art. 7 kpk, nie stosując się do reguł procesowych określających zasadę swobodnej oceny dowodów, przeprowadzając w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego, nie mającą rzeczywistego odniesienia do ujawnionych i przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów.

Analiza wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy oraz akt sprawy w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII wskazuje, że został on wydany przez sąd I instancji na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, do czego sąd był zobligowany przez przepis art. 366 § 1 kpk.

Ponadto sąd orzekający dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymogom określonym w art. 7 kpk, nie stosując się do reguł procesowych określających zasadę swobodnej oceny dowodów, przeprowadzając w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego, nie mającą rzeczywistego odniesienia do ujawnionych i przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów.

(…) Należy w tym miejscu zauważyć, że oskarżony Zbigniew Kękuś pomimo prawidłowego zawiadamiania o terminach rozpraw nie brał w nich udziału, nie składając tym samym żadnych wyjaśnień. W toku postępowania przygotowawczego wymieniony nigdy nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania jakichkolwiek wyjaśnień, zaś przesłuchani pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

Na żądanie Sądu Rejonowego w Dębicy portal Interia PL udzielił odpowiedzi, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś portal Wirtualna Polska poinformował, że strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie ul. Na Uboczu 3 (k.3098-3099 i 3183).

(…) Sąd Rejonowy w Dębicy w toku dalszego postępowania, na podstawie art. 394 § 2 kpk ujawnił dowody wskazane w akcie oskarżenia oraz pisma oskarżonego i pisma Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca w Warszawie, w tym pismo z dnia 15 marca 2007 r. znajdujące się w aktach (k.2660-2664), podpisane przez Krzysztofa Łapaja, w którym jak wspomniano powyżej, była zawarta informacja, że Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych www.zgsospo.webpark.pl i zkekus.w.interia.pl, nie on je zakładał, ani też nigdy nie administrował. Również tego samego dnia zamknięty został przewód sądowy i Sąd Rejonowy w Dębicy wydał wyrok skazujący oskarżonego Zbigniewa Kękusia, w zakresie czynów opisanych w pkt II i XVIII jego części dyspozytywnej ustalając, że oskarżony realizując znamiona obu zarzuconych mu czynów, działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.

Odnosząc się do treści wyroku, należy podnieść, że ustalenia sądu rejonowego w zakresie współdziałania z inną osobą nie znajdują żadnego odniesienia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Poza sporem pozostaje, że oskarżony Zbigniew Kękuś nie złożył w sprawie żadnych wyjaśnień, a najistotniejszy dla sprawy świadek Krzysztof Łapaj nigdy nie został przesłuchany. Ponadto pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie, nie podali żadnych okoliczności dotyczących umieszczenia na stronach internetowych pism, w których zostali oni znieważeni. Godzi się ponadto zauważyć, że w zakresie czynu opisanego w pkt II i XVIII części dyspozytywnej wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. Sądu Rejonowego w Dębicy, Zbigniewowi Kękusiowi przypisano działanie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., podczas gdy strona internetowa pod domeną www.zkekus.w.interia.pl została założona, dopiero w dniu 26 października 2004 r.

W tej sytuacji przyjęcie przez sąd, że oskarżony Zbigniew Kękuś we wskazanym okresie znieważał osoby pokrzywdzone za pośrednictwem wymienionej strony internetowej, pod domeną www.zkekus.pl, nie tylko nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a wręcz jest sprzeczne między innymi z pisemną informacją z portalu Interia PL z dnia 01 października 2007 r.

Tak więc ustalenia Sądu Rejonowego w Dębicy, że Zbigniew Kękuś znieważał w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. pod domeną www.zkekus.w.interia.pl Wiesławę Zoll jak też rozpowszechnił tamże materiały ze sprawy rozwodowej, prowadzonej z wyłączeniem jawności, nie mogą być uznane za ustalenia swobodne, a tylko dowolne, nie znajdujące oparcia w żadnym materiale dowodowym Innymi słowy nie było możliwie, aby oskarżony od stycznia 2003 r. do dnia 26.10.2004 r., to jest dnia założenia strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, zamieszczał na niej jakiekolwiek dokumenty, czy też pisma o treści znieważającej, skoro strona ta po prostu jeszcze nie istniała.

Odnosząc się do ustaleń sądu, w zakresie współdziałania Zbigniewa Kękusia z inna nieustaloną osobą w toku dokonywania czynów zabronionych opisanych w pkt II i XVIII części dyspozytywnej wyroku sądu rejonowego, należy zauważyć, że w aktach nie istnieje taki dowód, który mógłby być skutecznie wykorzystany do poczynienia tego typu ustaleń.

W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.

W powyższej sprawie, jak wskazano w zarzutach kasacji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 366 § 1 kk, jak też art. 7 kpk, wskutek przekroczenia przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów i dokonania dowolnej ich oceny, oderwanej od realiów sprawy.

W tej sytuacji wniesienie kasacji z urzędu na korzyść oskarżonego Zbigniewa Kękusia jest uzasadnione.

z upoważnienia Prokuratora Generalnego Robert Hernand Zastępca Prokuratora Generalnego
Dowód: Prokuratura Generalna, sygn. akt PG IV KSK 699/11, Kasacja z dnia 22 sierpnia 2011 r. od

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., /sygn. akt II K 451/06/ – Załącznik 2

Co się tyczy zarzutu II przedstawionego przez Prokuratora Generalnego /patrz: s. 5 niniejszego pisma oraz Załącznik 2/, dotyczącego czynu II skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczma z dnia 18.12.2007 r. /zniesławienie adw. Wiesławy Zoll –art. 212 § 2 kk/ wskazać należy, że oczywiste i rażące naruszenie prawa polegało w tym przypadku nie tylko i nie przede wszystkim na - jak ustalił Prokurator Generalny - naruszeniu prawa procesowego /art. 7 kpk/ przez sprzeczne z materiałem dowodowym określenie okresu popełniania tego czynu przez jego sprawcę/sprawców, lecz na oczywistym i rażącym naruszeniu prawa materialnego, tj. prawa określonego art. 212 § 4 kk, stanowiącego, że ściganie z art. 212 § 2 kk odbywa się w z oskarżenia prywatnego, a nie – jak było w sprawie przeciwko mnie, sygn. II K 451/06 – z oskarżenia publicznego /pełne uzasadnienie dla mojego w tej sprawie stanowiska znajduje się na stronie 14 niniejszego pisma/.

Wskazać należy, że Prokurator Generalny wniósł w dniu 23 sierpnia 2011 r. kasację na moją korzyść w zakresie dwóch tylko czynów – II i XVIII – skazującego mnie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy T. Kuczma, z tej przyczyny, że - jak poświadczył Prokurator Generalny w w.w. kasacji - w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok /sygn. akt II Ko 283/10/, którym wznowił sprawę II K 451/06 w zakresie pozostałych 16-u czynów, za które zostałem skazany wyrokiem z dnia 18.12.2007 r., tj. czynów I, III-XVII – patrz: s. 13 niniejszego pisma.

Z mocy prawa określonego art. 519 k.p.k. – „Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja.” - kasację można wnieść tylko od prawomocnego wyroku kończącego postępowanie.

Z tej przyczyny Prokurator Generalny wniósł w dniu 23.08.2011 r. kasację na moją korzyść w zakresie dwóch pozostałych czynów – czyny II i XVIII – zaskarżonego przez niego wyroku.

Uzasadnienie, które Prokurator Generalny sporządził dla zarzutów przedstawionych w kasacji z dnia 23.08.2011 r. dotyczy wszystkich 18-u czynów, za które skazał mnie sędzia T. Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007 r., wszystkie bowiem zostały popełnione za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony www.zkekus.w.interia.pl, co poświadczył Prokurator Generalny na stronach 3 – 15 kasacji z dnia 22 sierpnia 2011 r. /Załącznik 2/.

Pragnę poinformować, że zanim sędzia Tomasz Kuczma wydał w dniu 18 grudnia 2007 r. wyrok w sprawie II K 451/06, rok wcześniej, w dniu 30 listopada 2006 r. wydał postanowienie w przedmiocie zwrócenia prokurator Radosławie Ridan sprawy przeciwko mnie celem usunięcia istotnych braków prowadzonego przez nią postępowania przygotowawczego. Podał sędzia T. Kuczma w postanowieniu z dnia 30 listopada 2006 r. między innymi – Załącznik 8:

„Sygn. akt II K 451/06 Dnia 30 listopada 2006r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny w składzie Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma Protokolant (…) Przy udziale Prokuratora – po rozpoznaniu w sprawie Zbigniewa Kękusia oskarżonego o przestępstwa z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk z urzędu w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi celem uzupełnienia postępowania przygotowawczego na podstawie art. 345 § 1 kpk. postanawia zwrócić sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękuś Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia-Wschód w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na
– braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma i czasu trwania publikacji tych pism

- braku zawiadomienia wszystkich pokrzywdzonych w sprawie

- nieczytelności dokumentów dołączonych do akt sprawy”
Uzasadnienie

Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód wniósł do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia akt oskarżenia przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi.

Postanowieniem z dnia 27 października 2006r. Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie, na podstawie art. 37 § 1 kpk przekazała sprawę oskarżonego Zbigniewa Kękusia do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Prokurator oskarżył Zbigniewa Kękusia o popełnienie szeregu przestępstw wyczerpujących znamiona przestępstw z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk przeciwko różnym osobom pokrzywdzonym: Prezesowi Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Sędziom Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Prezesowi Sądu Okręgowego w Krakowie, Sędziom Sądu Okręgowego w Krakowie; z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk przeciwko adwokat - pełnomocnikowi strony pozwanej w sprawie rozwodowej wszczętej na skutek powództwa oskarżonego; z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk związanego ze znieważeniem Rzecznika Praw Obywatelskich oraz przestępstwa z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Zgodnie ze stawianymi zarzutami Zbigniew Kękuś miał dopuścić się tych przestępstw w ten sposób, że w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – na stronie internetowej www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony internetowej pod domeną www.zkekus.w.interia.pl znieważył wyżej wymienione osoby w związku z pełnieniem przez nie obowiązków służbowych pomawiając o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć je w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu sędziego, znieważył i pomówił Rzecznika Praw Obywatelskich oraz rozpowszechniał wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności, przed Sądem Okręgowym w Krakowie Wydział IX Rodzinny w sprawie o sygn. I CR 603/04 o rozwód.

Sąd zważył co następuje:
Mimo zgromadzenia w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego dużej ilości materiału dowodowego, akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania.

Zgodnie z art. 297 § 1kpk celem postępowania przygotowawczego jest między innymi wykrycie sprawcy, wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych oraz zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, nie zostały bowiem wykonane podstawowe czynności mogące prowadzić do uzyskania dowodów świadczących o popełnieniu wyżej opisanych czynów przez określoną osobę.

Należy przede wszystkim podkreślić, że zarzuty stawiane oskarżonemu dotyczą znieważenia, pomówienia i rozpowszechniania wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności dokonanego za pomocą środków masowego komunikowania, poprzez zamieszczanie informacji na stronach internetowych. Jak wynika z notatek sporządzonych przez prowadzącego postępowanie Prokuratora na k. 41, 267 pisma, które zawierają wyżej opisane treści i znajdują się w aktach sprawy, zostały wydrukowane ze stron internetowych Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca (k. 42-70) czy też ze strony www.zkekus.w.interia.pl (k. 268-616). Treść aktu oskarżenia (wykaz dowodów do odczytania na rozprawie) wskazuje także, iż na stronach internetowych Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojców publikowane były także pisma na kartach 105-125, 16-128, 139-141,142-147, jednak brak jest informacji kiedy i w jaki sposób zostało to stwierdzone oraz w jaki sposób zostały utrwalone. Dodatkowo pismo z kart 126-128 w ogóle nie wydaje się być wydrukiem zamieszczonym na stronie internetowej treści, bowiem zawiera podpis przy nazwisku Z. Kękuś, natomiast pisma na kartach 105-125 czy 142-147 stanowią kopie pism przesłanych do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Brak jest stanowczego potwierdzenia, iż pisma takie na podanych stronach internetowych rzeczywiście zostały udostępnione. Jedynym zaś takim potwierdzeniem wydaje się być zamieszczenie w ich treści, przez autora informacji, że zostaną one udostępnione w internecie.

Wypełnienie znamion zarzucanych przez Prokuratora występków stanowi nie sam fakt sporządzania przedmiotowych pism, ale publiczne ich rozpowszechnienie. Do przypisania więc sprawcy przestępnego zachowania potrzebne jest wykazanie, że to on takie informacje oraz treści wyczerpujące znamiona przestępstw z art. 226 § 1kk, 212 § 2 kk lub 226 § 3 kk oraz 241 § 2 kk na stronach internetowych zamieszczał. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest natomiast dowodów dotyczących ustalenia danych osoby, która zamieszczała informacje na stronach internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że pisma te znajdujące się w aktach sprawy, wydrukowane ze stron internetowych, związane są bezpośrednio z prowadzoną w Sądzie Okręgowym w Krakowie sprawą I CR 603/04 i częściowo, treścią pokrywają się z pismami kierowanymi przez Z. Kękusia do tej sprawy oraz do organów państwa i innych osób. Jednakże nie może to jeszcze stanowić bezpośredniego dowodu, nawet w przypadku sporządzenia ich przez Z. Kękusia, iż pisma te na stronach internetowych zamieszczał oskarżony. Takim bezpośrednim dowodem nie jest nawet, znajdująca się w nim informacja o zamieszczeniu takiego pisma w Internecie, w części, w której autor wskazuje, jakim osobom pismo jest przekazywane. Do wyobrażenia jest bowiem sytuacja, że na stronach internetowych pismo takie zamieszcza inna niż oskarżony osoba, bądź działała ona wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym. Trzeba zaś zwrócić uwagę, iż Zbigniew Kękuś przesłuchiwany w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów i odmówił składania wyjaśnień.

Prokurator w czasie prowadzonego postępowania przygotowawczego nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie, do jakich organizacji czy też osób fizycznych należą domeny internetowe i jakie osoby na tych stronach mogły zamieścić informacje i jaka osoba przedmiotowe pisma zamieściła. Dopiero takie czynności pozwolą jednoznacznie ustalić sprawcę zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, a także w prawidłowy sposób ustalić formę sprawstwa. Uzupełnienie postępowania w tym zakresie może wiązać się z wieloma czynnościami, także poszukiwaniem dowodów, których dokonanie przez Sąd napotkałoby na znaczne trudności i prowadziłoby do znacznego przedłużenia postępowania. Konieczne może być bowiem nie tylko uzyskanie informacji od instytucji zajmującej się przyznawaniem domen internetowych, przesłuchanie osób związanych z prowadzeniem strony internetowej Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, ustalenie na jakich serwerach strony te są prowadzone, jakie osoby na stronach tych zamieszczać mogą informacje, wreszcie kto zamieszczał pisma opisane w zarzutach na tych stronach, ale może się również wyłonić potrzeba ustalenia u operatorów internetowych właścicieli numerów IP komputerów, z których dokonywano zmian na stronach internetowych. Wiązać się może również z potrzebą dokonania czynności przeszukania, ewentualnie zatrzymania twardych dysków komputerów, czy też serwerów, a także koniecznością powołania biegłego informatyka i sporządzenia opinii. Pozwoli to również na ustalenie czasu trwania publikacji przedmiotowych treści na stronach internetowych, co ma podstawowe znaczenie dla rozmiaru ewentualnej odpowiedzialności karnej sprawcy. Wykonywanie tych wszystkich działań przez Sąd, byłoby znacznie utrudnione i wiązałoby się z czynnościami, które powinny zostać wykonane w trakcie postępowania przygotowawczego.

(…) Wszystkie wskazane braki postępowania uzasadniają zwrot sprawy Prokuratorowi do postępowania przygotowawczego celem jego uzupełnienia, w kierunku wskazanym przez Sąd w sentencji i w uzasadnieniu postępowania. Pieczęć okrągła Sąd Rejonowy w Dębicy, Za zgodność Sekretarz, podpis nieczytelny.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06, Postanowienie sędziego T. Kuczma z 30 dnia listopada 2006r. – Załącznik 8

Sędzia T. Kuczma przedstawił prokurator Radosławie Ridan w uzasadnieniu do postanowienia, które wydał w dniu 30.11.2006 r. zarzut oczywistego i rażącego naruszenia prawa procesowego określonego art. 297 § 1 kk, który stanowi:

„Zadania] § 1 Celem postępowania przygotowawczego jest:

1. Ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo.

2. Wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy
(…)

5. Zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

Jakkolwiek postanowienie sędziego Tomasza Kuczmy z dnia 30.11.2006 r. jest dowodem, że prokurator R. Ridan w ogóle nie powinna była wydać aktu oskarżenia przeciwko mnie, ta skierowanym do Sądu Rejonowego w Dębicy zażaleniem z dnia 8 grudnia 2006 r. zaskarżyła to postanowienie. W uzasadnieniu do zażalenia prokurator R. Ridan podała między innymi – Załącznik 3:

„Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód /adres – ZKE/ Sygn. akt 1 Ds. 39/06/S Kraków 8.12.2006r. Do Sądu Okręgowego w Rzeszowie Wydział IV Karny Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Wydział II Karny w Dębicy ZAŻALENIE Prokuratora Rejonowego w Krakowie-Śródmieściu Wschodzie na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny z dnia 30.11.2006 r. sygn. akt II K 451/06 w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko Zbigniewowi Kękuś o przest. z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 226 § 3 kk i artr. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz przest. z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

(…) UZASADNIENIE

W dniu 14.11.2006 r. do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny wpłynął - przekazany postanowieniem z dnia 27.10.2006 r. Sądu Najwyższego Izba Karna (sygn. IV KO 44/06) akt oskarżenia w sprawie przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi oskarżonemu o przest. z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 212 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 226 § 3 kk i artr. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz przest. z art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk popełnione na szkodę Sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie, Sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Rzecznika Praw obywatelskich Andrzeja Zolla i Wiesławy Zoll.

Postanowieniem z dnia 30.11.2006 r. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, w oparciu o przepis art. 345 § 1 kpk zwrócił sprawę przeciwko oskarżonemu Zbigniewowi Kękusiowi Prokuratorowi Rejonowemu w Krakowie Śródmieściu Wschodzie w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego polegających na:
- braku ustaleń dotyczących danych osoby, która zamieszczała na stronach internetowych wskazane w akcie oskarżenia pisma i czasu trwania publikacji tych pism,

- braku zawiadomienia wszystkich pokrzywdzonych w sprawie,

- nieczytelności dokumentów dołączonych do akt sprawy.

Nie można zgodzić się z takim rozumowaniem Sądu. (…) Z informacji Zbigniewa Kękusia o upublicznieniu tych pism w Internecie na cytowanych powyżej domenach oraz z faktu, że ich treść była absolutnie zbieżna z tym, co wymieniony przesyłał do swojej sprawy rozwodowej, nadto, że powoływał się w tych pismach na te publikacje internetowe – rozwiązanie nasuwa się samo, że przy rodzaju i charakterze sprawy jaką jest postępowanie o rozwód, które prowadzone jest z wyłączeniem jawności i tylko strony tegoż postępowania mają dostęp do akt sprawy, należy wysnuć oczywisty wniosek, że tylko Zbigniew Kękuś może być sprawcą zarzuconych mu przestępstw bez żadnej ku temu wątpliwości. Okoliczność, że wymieniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu przestępstw nie ma nic do rzeczy, albowiem realizował on w ten sposób swoje prawo do obrony, a z całokształtu okoliczności sprawy i materiał dowodowego wynika, że swoich czynów nie uważa on za przestępne, a epitetów kierowanych pod adresem pokrzywdzonych funkcjonariuszy publicznych – jako zniewag, gdyż jego zdaniem, są to określenia prawdziwe i odzwierciedlające rzeczywisty stan rzeczy.

Natomiast o ile Sąd orzekający powziąłby uzasadnioną wątpliwość co do sprawstwa i winy oskarżonego w toku czynności dowodowych, to ma możliwość wydania wyroku uniewinniającego.

Tak więc czynności w sprawie typu: zabezpieczenie twardych dysków komputerów, ustalenie IP czy też korzystanie z opinii biegłych informatyków etc, zdaniem piszącego te słowa, są generowaniem niepotrzebnych, pracochłonnych i obciążających kosztami Skarb Państwa czynności, które nie wniosą niczego nowego do postępowania.

(…) Mając powyższe na względzie wszystkie wykazane przez Sąd orzekający okoliczności nie stanowią istotnych braków postępowania i nie stwarzają trudności mogących przyczynić się do znacznej przewlekłości tegoż procesu. Prokurator Radosława Ridan”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, zażalenie prokurator Radosławy Ridan z dnia 8 grudnia 2006 r. na postanowienie sędziego Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasza Kuczma z dnia 30 listopada 2006 r., karty 2497, 2498 - Załącznik 3

Z uzasadnienia dla zażalenia z dnia 8 grudnia 2006 r. należy wysnuć oczywisty wniosek, że prokurator Radosława Ridan sporządziła akt oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12 czerwca 2006 r. na podstawie …domniemania mojej winy.

Po tym, gdy prokurator R. Ridan podczas prowadzonego przez nią postępowania przygotowawczego w sprawie przeciwko mnie nie wykryła sprawcy/sprawców czynów, o które mnie oskarżyła /art. 297 § 1 pkt 2 kpk/ oraz nie zebrała, nie zabezpieczyła i nie utrwaliła dowodów dla sądu /art. 297 § 1 pkt 5 kpk/ wyjaśniła Sądowi Okręgowemu w Rzeszowie, że – cytat: „Natomiast o ile Sąd orzekający powziąłby uzasadnioną wątpliwość co do sprawstwa i winy oskarżonego w toku czynności dowodowych, to ma możliwość wydania wyroku uniewinniającego.”

Ze stanowiskiem przedstawionym przez prokurator R. Ridan w zażaleniu z dnia 8 grudnia 2007 r. zgodził się Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny, który postanowieniem wydanym w dniu 5 stycznia 2007 r. w składzie: SSO Jarosław Szaro, SSO Mariusz Sztorc, SSR del. do SO Andrzej Borek, przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej-Witkowskiej uchylił postanowienie sędziego T. Kuczma z dnia 30 listopada 2006 r.

W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 5 stycznia 2007 r. podał Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny między innymi:
„Sygn. akt II Kz.675/06 Sąd Okręgowy w Rzeszowie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSO Jarosław Szaro Sędziowie: SSO Mariusz Sztorc SSR del. do SO Andrzej Borek (spraw.) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/ przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie – Renaty Stopińskiej-Witkowskiej po rozpoznaniu na posiedzeniu sprawy Zbigniewa Kękusia oskarżonego o czyny z art. 226 § 1 kk i in. kk na skutek zażalenia prokuratora Prokuratury Rejonowej w Krakowie Śródmieście Wschód

na postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 30 listopada 2006r. – sygn. akt II K 451/06 w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych barków postępowania przygotowawczego na podstawie art. 437 § 1 kpk postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

(…) Pamiętać należy, iż przy orzekaniu Sąd każdorazowo dokonuje swobodnej ceny dowodów, która zobowiązuje go m.in. do uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, a więc wyciągania właściwych wniosków z ujawnionego materiału dowodowego. Rzeczą Sądu, który jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego postanowienia nie ma wątpliwości, iż treść składanych przez oskarżonego dokumentów i treści ujawnionych na stronach internetowych są z sobą zbieżne, będzie więc ocenić, czy przedstawiony materiał dowodowy może przekonywać, iż Zbigniew Kękuś jest osobą, która pisma wskazane w akcie oskarżenia na stronach internetowych umieszczała. I wcale nie wydaje się, aby poza dokonaniem oceny dowodów stosownie do art. 7 kpk, na chwilę obecną istniała potrzeba ustalania numerów IP komputerów, w których dokonywano zmian na stronach internetowych, czy też osób związanych ze stroną internetową Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca, celem ustalenia, kto faktycznie dokonywał umieszczania na stronach internetowych przesyłanych tam dokumentów.

(…) W związku z powyższym, wobec uchybienia przepisowi art. 345 § 1 kpk, zaskarżone postanowienie uchylono, a sprawa winna być skierowana na rozprawę przed wyznaczonym Sądem Rejonowym. Pieczęć okrągła Sąd Okręgowy w Rzeszowie 2, Za zgodność z oryginałem Sekretarz, podpis nieczytelny.

Pouczenie: na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.

Dowód: Sąd Okręgowy w Rzeszowie, Wydział II Karny, sygn. akt II Kz.675/06, Postanowienie z dnia 5 stycznia 2007r., akta Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. II K 854/10 /uprzednio II K 451/06/

Pouczony zacytowanym wyżej postanowieniem Sądu Okręgowego w Rzeszowie Wydział II Karny z dnia 5 stycznia 2007 r., sędzia Tomasz Kuczma sam zwrócił się - celem usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego spowodowanych przez prokuratora oskarżyciela Radosławę Ridan – do operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. o podanie Sądowi Rejonowemu w Dębicy danych osób, które założyły portal www.zgsopo.webpark.pl i stronę www.zkekus.w.interia.pl, które nimi administrowały i które mogły na nich zamieszczać informacje w okresie podanym przez prokurator R. Ridan w akcie oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12 czerwca 2006 r., tj. od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

Wirtualna Polska S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. Załącznik 4:

„Wirtualna Polska /adres – ZKE/ Gdańsk, 6 sierpnia 2007 sędzia Tomasz Kuczma Sąd Rejonowy /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06

W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07-02 w sprawie II K 451/06 informuję, że:

1. właścicielem strony internetowej www.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl

2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsopo

3. w systemie portalu „Wirtualna Polska” zostały zapisane informacje dotyczące logowania użytkownika o identyfikatorze zgsopo do usługi poczta.wp.pl, nie zostały jednak wymienione w nadesłanym postanowieniu.

Informacje o których mowa w pkt. 2 przesyłam w załączeniu.

Jednocześnie informuję, że dane osobowe wpisane przez użytkownika nie są przez nas w żaden sposób weryfikowane.

Załączniki: 1. dane osobowe użytkownika zgospo ze zbioru danych osobowych „Wirtualna Polska” z poważaniem” /nazwa stanowiska, imię i nazwisko – ZKE/.

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 451/06, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karta 3098 – Załącznik 4

W załączeniu do zacytowanego wyżej pisma podano dane osobowe użytkownika portalu „Wirtualna Polska”, właściciela strony internetowej www.webpark.pl o identyfikatorze zgsopo.

Nie były to moje dane.

Były to dane mieszkającego w Warszawie Prezesa Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – Krzysztofa Łapaja patrz: Załącznik 5.
Dowód: Wirtualna Polska, dane osobowe użytkownika portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsopo, karta

3099 – Załącznik 5

Interia.PL S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. – Załącznik 6:

„INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem: zkekus@interia.pl

i stroną WWW: http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia: 2004-10-26 21:17:23

Numer IP założenia: 62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW: 2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW: 84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP: 2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP: 84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, pismo z dnia 1 października 2007r. INTERIA.PL.S.A., karta 3183 – Załącznik 6

Interia.PL S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007 r., że co się tyczy okresu wskazanego w akcie oskarżenia przeciwko mnie, tj. od stycznia 2003 r. do września 2005 r., to:

1. strona www.zkekus.w.interia.pl nie wykazywała aktywności w ostatnich dwóch tygodniach okresu wskazanego w akcie oskarżenia przeciwko mnie z dnia 12.06.2006 r., tj. od dnia 13 września 2005 r. do dnia 30 września 2005 r.

2. Interia.PL S.A. nie dysponuje logami okresu wcześniejszego objętego aktem oskarżenia, tj. od stycznia 2003 r. do dnia 13 września 2005 r.

3. strona www.zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r. /z tej przyczyny Prokurator Generalny przedstawił sędziemu T. Kuczmie w kasacji z dnia 22 sierpnia 2011 r. / patrz: s. 5 niniejszego pisma oraz Załącznik 2/ zarzut naruszenia prawa określonego art. 7 kpk, tj. dokonania analizy zebranych przez niego dowodów wbrew zasadzie prawidłowego rozumowania – patrz: s. 5 niniejszego pisma oraz Załącznik 2.

4. użytkownik strony www.zkekus.w.interia.pl nie podał danych osobowych.

W podsumowaniu dowodów doręczonych Sądowi Rejonowemu w Dębicy przez operatorów internetowych zanim ten wyrokiem wydanym w dniu 18 grudnia 2007 r. uznał mnie za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. byłem w Krakowie, za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony www.zkekus.w.interia.pl sprawcą czynów przedstawionych na stronie 5 niniejszego pisma, wskazać należy, że:

1. Wirtualna Polska S.A. doręczyła Sądowi Rejonowemu w Dębicy w sierpniu 2007 r. – tj. cztery miesiące przed wydaniem przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. - dowody, poświadczające, że nie ja byłem sprawcą czynów, za które mnie skazał sędzia T. Kuczma. Wirtualna Polska S.A. podała w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r., iż użytkownikiem strony www.zgsopo.webpark.pl jest mieszkający w Warszawie Krzysztof Łapaj. Tymczasem sędzia T. Kuczma podał w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r., że ja popełniałem czyny wymienione na stronie 5 niniejszego pisma w … Krakowie.

2. Interia.PL S.A. doręczyła Sądowi Rejonowemu w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007 r. – tj 6 tygodni przed wydaniem przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. wyjaśnienia, nie będące dowodem poświadczającym, kto był sprawcą czynów, za które mnie skazał sędzia T. Kuczma prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r.

Sędzia Tomasz Kuczma uznał mnie jednak wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. za winnego popełnienia czynów podanych na stronie 5 niniejszego pisma oraz w kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r.

Wskazać należy, że nie podając przyczyn sędzia Tomasz Kuczma zmodyfikował akt oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.

W akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan podała, że - cytat: „Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód Kraków 12.06.2006 r. Akt oskarżenia przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi (…) oskarżam Zbigniewa Kękusia (…) o to, że w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. /czyny I, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI, XVII lub od stycznia 2003 r. do września 2005 r., czyny II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X– ZKE/ - w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl (…)popełniłem 18 wymienionych na stronie 5 niniejszego pisma oraz na stronach 3 – 8 kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. czynów /czyny I – XVIII/.

Dla każdego z 18 czynów prokurator R. Ridan sporządziła wstęp, jak zacytowano wyżej.

Sędzia Tomasz Kuczma zmodyfikował akt oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. i we wstępie do każdego z 18-u czynów, za których popełnienie uznał mnie winnym skazującym mnie z art. 226 § 1 kk i inne wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ podał, że: „Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) uznaje oskarżonego Zbigniewa Kękusia za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl oraz strony internetowej pod domeną www.zkekus.w.interia.pl (…)” popełniłem 18 wymienionych na stronie 5 niniejszego pisma oraz na stronach 8 – 15 kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 23 sierpnia 2011 r. czynów /czyny I – XVIII/.

Dla każdego z 18 czynów sędzia Tomasz Kuczma sporządził wstęp, jak zacytowano wyżej.

Wspomniana wyżej modyfikacja aktu oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. dokonana przez sędziego T. Kuczmę na tym polega, że sędzia T. Kuczma:

1. podał, że wszystkie czyny /czyny I – XVIII/ zostały popełnione w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. Prokurator R. Ridan podała natomiast w akcie oskarżenia z dnia 12.06.2006 r., że czyny I, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI, XVII zostały popełnione w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r., a czyny II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r.

2. podał, że ja działałem wspólnie oraz w porozumieniu z inną osobą.
Prokurator R. Ridan podała w akcie oskarżenia z dnia 12.06.2006 r., że ja działałem sam.

3. nie podał, że ja byłem osobą, która założyła stronę www.zkekus.w.interia.pl.
Prokurator R. Ridan podała w akcie oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. że ja byłem osobą, która założyła w.w. stronę. Podała, że: „(…) i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl (…)”.

Modyfikując akt oskarżenia sędzia T. Kuczma nie wyeliminował z niego sprzecznego ze stanem faktycznym zarzutu prokurator R. Ridan, że ja wskazanych przez nią 18 czynów popełniałem za pośrednictwem strony www.zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. mimo, że Interia.PL S.A. zawiadomiła Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007 r., że ta strona została założona w dniu 26 października 2004 r., tj. 22 miesiące po styczniu 2003 r.,

Z tej przyczyny, tj. z powodu naruszenia prawa określonego art. 7 kpk, Prokurator Generalny przedstawił sędziemu T. Kuczmie w kasacji z dnia 23.08.2011 r. zarzut, że ten dokonał oceny zebranych przez niego dowodów wbrew zasadzie prawidłowego rozumowania – patrz: s. 5 niniejszego pisma oraz Załącznik 2.

W uzasadnieniu podał: „Innymi słowy nie było możliwie, aby oskarżony od stycznia 2003 r. do dnia 26.10.2004 r., to jest dnia założenia strony internetowej www.zkekus.w.interia.pl, zamieszczał na niej jakiekolwiek dokumenty, czy też pisma o treści znieważającej, skoro strona ta po prostu jeszcze nie istniała.”

Trudno o bardziej przekonujący, sporządzony i doręczony Sądowi Najwyższemu przez Prokuratora Generalnego dowód naruszenia przez sędziego T. Kuczmę prawa określonego przepisem ustawowym podanym przez Prokuratora Generalnego – art. 7 kpk.

Wskazać należy, że poświadczone przez Prokuratora Generalnego wydanie przez sędziego T. Kuczmę wyroku z dnia 18.12.2007 r. z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa procesowego nie wyczerpuje wad prawnych wyroku sędziego T. Kuczma.

Innymi wadami prawnymi tego wyroku są:

1. oczywiste i rażące, mające istotny wpływ na treść wyroku, poświadczone wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 września 2010 r. /sygn. akt II Ko 283/10/ naruszenie prawa materialnego – art. 226 § 1 kk, patrz: poniżej /p. Ad. 1/ oraz Załącznik 7

2. oczywiste i rażące, mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, przez uznanie mnie z oskarżenia publicznego za winnego 17-o krotnego popełnienia przestępstwa z art. 212 § 2 kk /zniesławienie/, którego ściganie odbywa się z mocy prawa określonego art. 212 § 4 kk z oskarżenia prywatnego – patrz: s. 14 niniejszego pisma.

3. oczywiste i rażące, mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego przez uznanie mnie za winnego znieważenia Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla jako konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej /art. 226 § 3 kk/ mimo, że według wskazania doktryny prawa karnego uznanego za słuszne przez wielu ekspertów, w tym w Komentarzu do kodeksu karnego wydanego pod redakcją Andrzeja Zolla, Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej – patrz: s. 16 niniejszego pisma.

4. oczywiste i rażące, mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego przez niedopełnienie ustawowego obowiązku określonego art. 12 § 2 Ustawy Kodeks postępowania karnego, ścigania osoby, z którą - jak podał w wyroku - ja wspólnie oraz w porozumieniu z nią popełnić miałem wszystkie czyny /czyny I – XVIII/, za których popełnienie uznał mnie winnego.

Ad. 1

W dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wyrok, którym uchylił skazujący mnie prawomocny wyrok z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16-u z 18-u czynów, za które skazał mnie sędzia Tomasz Kuczma /czyny I, III – XVIII/.

O wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w.w. wyroku z dnia 15 września 2010 r. wspomina Prokurator Generalny w kasacji z dnia 22 sierpnia 2011 r. /data wniesienia 23 sierpnia 2011 r./, podając:
„Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. o sygnaturze akt II K 283/10, Sąd Okręgowy w Rzeszowie na wniosek obrońcy skazanego wznowił postępowanie w sprawie II K 451/06, w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach I, III-XVII wyroku i uchylił w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygnatura akt II K 451/06, przekazując w tej części sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania (k. 3532-3534).” – patrz: s. 5 niniejszego pisma oraz Załącznik 2.


Oto treść wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 7:

„Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Pieczęć Okrągła Sądu Okręgowego w Rzeszowie.

UZASADNIENIE:

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 Zbigniew Kękuś został skazany za czyny z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (pkt I, III-XVII), polegające na tym, że w okresie od stycznia 2003r. do września 2005r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważył funkcjonariuszy publicznych (łącznie szesnastu) w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych i pomówił ich o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ich w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla pełnionego przez nich stanowiska.

Ponadto w/w wyrokiem Sąd skazał Zbigniewa Kękusia za czyny z art. 212 § 2 kk w zw. z art.12 kk (pkt II i art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (pkt XVIII).

Obecnie obrońca skazanego na podstawie art. 540 § 2 w zw. z art. 542 § 1 i art. 544 § 1 kpk złożył wniosek o:

- wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. o sygn. akt II K 451/06 w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 226 § 1 kk i in.,

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 roku – sygn. akt P 3/06, którym to wyrokiem Trybunał uznał, iż: „art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

Nadto, autor wniosku powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009r. sygn. akt II KO 45/09 z uzasadnienia którego wynika, iż postępowanie ulega wznowieniu w takim zakresie, w jakim zmiana stanu prawnego ma znaczenie dla przyszłego orzeczenia. Powyższe przekonuje, że wnioskodawca domaga się wznowienia postępowania jedynie w części dotyczącej skazania za czyny z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk. Rzecz bowiem w tym, że Sąd przypisując sprawcy popełnienie danego przestępstwa każdorazowo ma obowiązek w sposób prawidłowy dokonać jego opisu w wyroku, tak aby odpowiadało ono znamionom konkretnego przestępstwa. Brak taki zawsze będzie powodował naruszenie procesowania, a przez to i prawa materialnego i nie może być w żadnym razie zaakceptowany.

W przedmiotowej sprawie Sąd był więc zobowiązany, jeśli znalazł już podstawy do przypisania oskarżonemu zachowania opisanego w art. 226 § 1 kk, w sposób dokładny i zgodny z tymże przepisem opisać zachowanie oskarżonego tak, by wynikało z niego, iż w/w przestępstwa dokonał podczas i w związku z pełnieniem przez pokrzywdzonych obowiązków służbowych. Takim standardom sąd nie sprostał wskazując jedynie, że działania oskarżonego miały miejsce w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy publicznych obowiązków służbowych nie dokonując badania, czy miało ono również miejsce podczas ich pełnienia. Nie uczynił tak sąd mimo tego, że już w czai orzekania treść art. 226 § 1 kk uległa zmianie na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006r. wydanego w sprawie P 3/06, OTK-A 2006, nr 9, poz. 121, na treść którego słusznie powołuje się wnioskodawczyni.

Tym samym niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zachodzi potrzeba uchylenia wyroku i wznowienia postępowania w żądanym zakresie.”

Dowód: Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny, sygn. akt II Ko 283/10, wyrok z dnia 15 września 2010r.Załącznik 7

Wskazać należy, że w Dzienniku Ustaw z dnia 19 października 2006r., Nr 190, poz. 1409 ogłoszono wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006r. Trybunał Konstytucyjny orzekł w.w. wyrokiem z dnia 11.10.2006r.

„1.Art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2.Art. 226 § 1 ustawy powołanej w punkcie 1 nie jest niezgodny z art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji.

W dniu orzekania przez sędziego T. Kuczmę w sprawie przeciwko mnie jako ściganemu z art. 226 § 1 kk, tj. w dniu 18 grudnia 2007 r., od 14 miesięcy, tj. od dnia 19 października 2006 r. z mocy prawa określonego art. 190.1 Konstytucji – „Orzeczenia Trybunału konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne” - nie obowiązywała ustawa dopuszczająca ściganie za znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, poza czasem pełnienia funkcji służbowych.

Ad. 2

Artykuł 212 § 4 kk stanowi „Ściganie przestępstwa określonego w §1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.”
Dopuszczalność ścigania z art. 212 § 2 kk wyłącznie z oskarżenia prywatnego poświadczył Trybunał Konstytucyjny
, podając w uzasadnieniu do wyroku wydanego w dniu 11.10.2006 r. między innymi:
Na marginesie należy dodać, że ewentualna odpowiedzialność za przekroczenie granic dozwolonej prawem krytyki osób publicznych oceniana jest na płaszczyźnie zniesławienia (art. 212 k.k.), ściganego w trybie prywatnoskargowym. Oznacza to - przy odrzuceniu zniewagi jako formy wyrażania krytyki - że wszyscy funkcjonariusze publiczni, jak i osoby prywatne są traktowani równo w zakresie ochrony czci i dobrego imienia.”

Źródło: Uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r., P 3/06; OTK Z.U. z 2006r., Nr 9A, poz. 121.

Należy założyć, że pięcioro sędziów Trybunału Konstytucyjnego, Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska, Ewa Łętowska, Marek Safjan, Mirosław Wyrzykowski, Bohdan Zdziennicki, którzy sporządzili zacytowane wyżej uzasadnienie, lepszymi są prawnikami niż prokurator R. Ridan i sędzia T. Kuczma oraz 15 megalomanów z Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz nie mniej niż oni przekonani o własnej wyjątkowości Andrzej Zoll i Wiesława Zoll.

W świetle powyższego ściganie mnie i skazanie z oskarżenia publicznego za zniesławienie /art. 212 § 2 kk/ 15 funkcjonariuszy publicznych /sędziów/ i RPO A. Zolla jest bezprawiem, natomiast skazanie mnie z oskarżenia publicznego za zniesławienie wykonującej wolny zawód adwokata Wiesławy Zoll jest nie tylko bezprawiem, jest skandalem.

Pragnę nadmienić, zgodne z zacytowanym wyżej art. 212 § 4 kk oraz stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie trybu ścigania z art. 212 § 2 kk prezentują w wydawanych przez nich publikacjach wszyscy eksperci w dziedzinie prawa karnego, w tym także przewodniczący przez dwie kadencje Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości, kierownik Katedry Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego prof. dr hab. Andrzej Zoll.

W wydanym pod redakcją prof. A. Zolla Komentarzu do kodeksu karnego podano:

Art. 212 Tryb ścigania. Przestępstwo zniesławienia zarówno w trybie podstawowym jak i kwalifikowanym jest ścigane z oskarżenia prywatnego (art. 212 § 4). Oznacza to, że ustawodawca możliwość pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności karnej uzależnił od woli pokrzywdzonego. (…) W sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego akt oskarżenia może też wnieść prokurator. Warunkowane jest to jednak stwierdzeniem z jego strony, iż wymaga tego interes społeczny (art. 60 § 1 k.p.k.)” /źródło: „Kodeks Karny Część szczególna Komentarz do art. 117 – 277 k.k.” pod redakcją Andrzeja Zolla 3 wydanie, LEX a Wolters Kluwer business, s. 799/.

Wspomniany przez prof. Andrzeja Zolla art. 60 § 1 Kodeksu Postępowania karnego stanowi:W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.”.

Prokurator Radosława Ridan która oskarżyła mnie o popełnienie przestępstwa zniesławienia /art. 212 § 2 kk/ Andrzeja Zolla nie stwierdziła w sporządzonym przez nią i skierowanym w dniu 12 czerwca 2006 r. do Sądu akcie oskarżenia, że ścigania mnie za ten czyn wymaga interes społeczny.

Nie stwierdził tego także sędzia T. Kuczma, który nie sporządził uzasadnienia do wyroku, który wydał w dniu 18.12.2007 r.

Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, z oskarżenia publicznego ściga się z art. 212 § 2 kk wtedy – tj. wtedy wymaga tego interes społeczny - gdy pokrzywdzony jest osobą niedołężną, zagubioną, nie umiejącą zadbać o własne interesy, przytłoczoną obawami, że nie podoła trudom procesu.

Nie można za takowe uznać posiadających wyższe wykształcenie prawnicze adw. Wiesławy Zoll, RPO Andrzeja Zolla i 15 sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Dowodem - tj. dokumentem wydanym w sprawie przeciwko mnie sygn. akt II K 451/06 poświadczającym słuszność mego stanowiska, że prokurator Radosława Ridan i sędzia Tomasz Kuczma oczywiście i rażąco naruszyli prawo materialne ścigając mnie z oskarżenia publicznego z art. 212 § 2 kk, z którego ściganie odbywa się z oskarżenia publicznego /art. 212 § 4 kk/ - jest postanowienie z dnia 23 czerwca 2004 r. o odmowie wszczęcia śledztwa wydane przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Piotra Grądzkiego w związku ze złożonym przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie SSA W. Barana zawiadomieniem o popełnieniu przeze mnie przestępstwa zniesławienia /art. 212 § 2 kk/ jego samego oraz sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie i Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

Podał prokurator Piotr Grądzki w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 23 czerwca 2004r. - /karty 22-24 sprawy sygn. akt II K 451/06/:

„Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód /adres – ZKE/, sygn. akt 1 Ds. 102/04 POSTANOWIENIE o odmowie wszczęcia dochodzenia dnia 23 czerwca 2004r.

Piotr Grądzki prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód w Krakowie po rozpoznaniu materiałów sygn. 1 Ds. 102/04, z dnia 09.06.2004r. /data wpływu do tut Prokuratury/, w sprawie pomówienia w okresie od 17 grudnia 2003r. do 17 kwietnia 2004r. w Krakowie poprzez zamieszczenie na stronach internetowych Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojców treści pism kierowanych do sądów oraz do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie oraz Prezesa i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie o postępowanie sprzeczne z prawem i o właściwości osobiste, które mogą poniżyć je w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanego przez pokrzywdzonych zawodu sędziego, tj. o przest. z art. 212 § 2 kk na podstawie art. 325 e § 1 kpk postanowił: odmówić wszczęcia dochodzenia w przytoczonej wyżej sprawie.

UZASADNIENIE

W dniu 09.06.2004r. do Prokuratury Rejonowej w Krakowie-Śródmieściu Wschodzie, za pośrednictwem Prokuratury Okręgowej w Krakowie, wpłynęło doniesienie Prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie – SSA Włodzimierza Barana dotyczące prawdopodobieństwa popełnienia przez Zbigniewa Kękusia przestępstwa prywatnoskargowego z art. 212 § 2 kk polegającego na pomówieniu w okresie od 17 grudnia 2003r. do 17 kwietnia 2004r. w Krakowie poprzez zamieszczenie na stronach internetowych Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojców treści pism kierowanych do sądów oraz do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie oraz Prezesa i sędziów Sądu Apelacyjnego w Krakowie o postępowanie sprzeczne z prawem i o właściwości osobiste, które mogą poniżyć je w opinii publicznej oraz narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanego przez pokrzywdzonych zawodu sędziego.

Analiza treści przedmiotowych materiałów, a w szczególności pism Zbigniewa Kękusia: z dnia 23.02.2004r. – skierowanego do Sądu Apelacyjnego w Krakowie, z dnia 5.04.2005r. – skierowanego do Prezydenta RP – Aleksandra Kwaśniewskiego jednoznacznie wskazuje na fakt zrealizowania przez sprawcę wszystkich znamion występku pomówienia.

W szczególności wymieniony zarzucił sędziom prowadzącym jego sprawę rozwodową oraz rozpoznającym środki odwoławcze zgłoszone przez Zbigniewa Kękusia postępowanie sprzeczne z przepisami prawa, etyką zawodową, a także zawarł szereg określeń i epitetów pod ich adresem o charakterze obraźliwym i obelżywym.

Wśród pokrzywdzonych znaleźli się sędziowie Jan Kremer, Maria Kuś-Trybek, Anna Kowacz-Braun, Włodzimierz Baran, Krzysztof Sobierajski, Hanna Błasiak z Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz Agata Wasilewska-Kawałek, Ewa Hańderek, L. Siodlarz-Kapera, Izabela Strózik, Jerzy Bess, Agnieszka Oklejak, Jadwiga Osuch, Danuat Kłosińska, M. Rymar z Sądu Okręgowego w Krakowie .

Analizując całość zgromadzonych materiałów należy stwierdzić, iż brak jest w niniejszej sprawie jakichkolwiek podstaw do objęcia ściganiem z urzędu wskazanego wyżej występku prywatnoskargowego, bowiem wszystkie osoby pokrzywdzone są z wykształcenia prawnikami, czynnie pracującymi w zawodzie sędziego i posiadającymi rozległą wiedzę, a także doświadczenie życiowe pozwalające na samodzielnie wystąpienie z oskarżeniem prywatnym. Zatem ewentualna decyzja o objęciu ściganiem z urzędu wskazanego występku nie leży w interesie społecznym. Wobec powyższego zasadnym było odmówić wszczęcia dochodzenia w niniejszej sprawie.

Należy dodać, iż w razie złożenia przez pokrzywdzonych prywatnego aktu oskarżenia do Sądu, akta główne niniejszej sprawy zostaną przekazane do Sądu niezwłocznie na jego żądanie.

Prokurator Piotr Grądzki.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, karty 22, 23, 24, postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Piotra Grądzkiego z dnia 23 czerwca 2004r. /sygn. akt 1 Ds. 102/04/

W reakcji na zgodne z prawem określonym art. 212 § 4 kk postanowienie z dnia 23.06.2004 r. prokuratora Piotra Grądzkiego postanowieniem wydanym w dniu 1 lipca 2004r. /sygn. akt I DSW.243/04/Śr-W/ prokurator Prokuratury Okręgowej w Krakowie Bożena Juszczyk wydała – nie podając podstawy prawnej - Prokuratorowi Rejonowemu Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód polecenie wszczęcia dochodzenia w w.w. sprawie przeciwko mnie.

Sprawę przekazano prokurator Radosławie Ridan, i ta sporządziła w dniu 12 czerwca 2006 r. akt oskarżenia.

Dowodem poświadczającym słuszność mego stanowiska, że ściganie mnie z oskarżenia prywatnego z art. 212 § 2 kk naruszało prawo materialne określone art. 212 § 4 kk istotnie wpływając na treść skazującego mnie wyroku jest wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2009 r. /sygn. akt VIII K234/09/, którym Sąd umorzył postępowanie przeciwko śp. Andrzejowi Lepperowi.

Śp. A. Lepper został wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2005r. uznany za winnego m.in. tego, że: „w dniu 23 listopada 2001 r. w O., w siedzibie rozgłośni (...) znieważył funkcjonariusza publicznego - Ministra Spraw Zagranicznych W. C. w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, używając w stosunku do jego osoby słów powszechnie uważanych za obelżywe, co mogło go poniżyć w opinii publicznej, to jest o czyn z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k."

Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie utrzymał w mocy Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2006 r.

Po tym, gdy w dniu 11 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny wydał ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 19 października 2006 r. wyrok, którym uznał za niedopuszczalne ściganie z art. 226 § 1 kk w zakresie, w jakim ten penalizował znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych /patrz: s. 13 niniejszego pisma/ A. Lepper złożył – z mocy prawa określonego w art. 540 § 2 kpk[2] - Sądzie Najwyższym wniosek Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2005 r. skazującego go z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Wyrokiem z dnia 8.07.2009r. /sygn. akt: II KO 45/09/ Sąd Najwyższy wznowił postępowanie w sprawie Sądu Okręgowego, w części dotyczącej popełnienia przez A. L. przestępstwa określonego w art. 212 § 2 k.k. w zbiegu z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt II wyroku), uchylił wyrok Sądu Okręgowego w tej części oraz wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 8.05. 2006 r. i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 8.12.2009 r. /sygn. akt VIII K234/09/ Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył w.w. sprawę przeciwko A. Lepperowi.

Umorzył ją ponieważ ściganie z art. 212 § 2 kk odbywa się z oskarżenia prywatnego , a ściganie z art. 226 § 1 kk w zakresie, w jakim penalizował znieważenie funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych Trybunał Konstytucyjny uznał wyrokiem z dnia 11.10.2006 r. za niedopuszczalne, tj. niezgodne z Konstytucją.

W tym miejscu wskazać należy, że różnica między sprawą A. Leppera skazanego tak samo jak ja z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na tym polega, że o ile A. Lepper został skazany wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2005 r. tj. wydanym 14 miesięcy zanim TK wydał w.w. wyrok z dnia 11.10.2006 r. i Sąd Najwyższy uchylił wyrok i wznowił sprawę z mocy prawa określonego art. 540 § 2 kpk – „Postępowanie wznawia się na korzyść oskarżonego, jeżeli w wyniku orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą skazania lub warunkowego umorzenia.” - mnie sędzia T. Kuczma skazał wyrokiem, którego wydanie było niedopuszczalne, bo wydanym w dniu 18.12.2007 r., tj. 14 miesięcy po wydaniu przez TK wyroku z dnia 11.10.2006 r. i po jego ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw z dnia 19.10.2006 r. /Nr 190, poz. 1409/.

Wskazać także należy, że jak podaje Andrzej Marek:

„Jest fundamentalną zasadą prawa karnego, że zmiana ustawodawstwa karnego nie może działać na niekorzyść sprawcy, tj. nie może zaostrzać jego odpowiedzialności w stosunku do tej, jaką by poniósł pod rządem ustawy obowiązującej w czasie, gdy popełnił czyn zabroniony (zasada lex severior retro non agit). Zgodnie z art. 4 § 1 ustawę obowiązującą w czasie orzekania (nową) stosuje się jeśli nie wprowadziła ona żadnych zmian w zakresie odpowiedzialności sprawcy, a także jeżeli jest „względniejsza” tzn. działa na jego korzyść. Natomiast w sytuacji gdy poprzednio obowiązująca ustawa była dla sprawcy korzystniejsza, należy zastosować tę ustawę. Użyty w ustawie zwrot „ustawa obowiązująca poprzednio” oznacza, że w grę wchodzi zastosowanie ustawy obowiązującej w czasie popełnienia przestępstwa, jak i nawet w okresie pomiędzy popełnieniem przestępstwa a orzekanie, gdy się zdarzyło, że w tym właśnie okresie istniał stan prawny najkorzystniejszy dla sprawcy.”

Źródło: Andrzej Marek, Kodeks karny. Komentarz. 5 wydanie, Lex a Wolter Kluwer business, 2010 r., s. 29.

Sędzia Tomasz Kuczma okazał mi wyjątkową surowość, tj. zastosował w moim przypadku zgoła inną zasadę, tj. „wyciągnął z lamusa” starą, nie obowiązującą od 14-u miesięcy ustawę i uznał mnie w zgodzie z jej zapisami wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. za winnego popełnienia czynów, które od 14-u miesięcy nie były przestępstwami, lecz czynami uznanymi w dniu 11 października 2006 r. przez Trybunał Konstytucyjny za zgodne z Konstytucją.

Pragnę poinformować, że po tym, gdy Sąd Najwyższy wydał wyrok z dnia 8.07.2009r. o wznowieniu postępowania zakończonego wyrokiem skazującym Andrzeja Leppera – jak było także w sprawie przeciwko mnie - z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., A. Lepper skierował sprawę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, zarzucając Polsce naruszenie art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

W październiku 2009r. Europejski Trybunału Praw Człowieka, na wniosek A. Leppera, wystosował do polskiego rządu pytanie, czy w sprawie przeciwko A. Lepperowi, tj. skazania go z oskarżenia publicznego z art. 212 § 2 kk nie doszło do naruszenia prawa do wolności słowa i debaty publicznej.

Rząd miał zająć stanowisko w sprawie, a Trybunał podjąć decyzję, czy przyznać A. Lepperowi odszkodowanie.

Szczęśliwym dla rządu zbiegiem okoliczności zanim Trybunał Praw Człowieka zdążył wydać orzeczenie w sprawie Andrzeja Leppera, ten – jak ustaliła prokuratura - popełnił samobójstwo.

Sprawa została zatem umorzona lub zostanie umorzona przez Trybunał Praw Człowieka.

Ad. 3

Sędzia T. Kuczma uznał mnie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. za winnego znieważenia Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla jako konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej /art. 226 § 3 kk/, podając w wyroku:
„Sygn. akt II K 451/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Rejonowy w Dębicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Tomasz Kuczma (…) w obecności Prokuratora Rejonowego w Dębicy Jacka Żaka (…) XVII uznaje oskarżonego Zbigniewa Kękusia za winnego tego, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. – w Krakowie działając z wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl oraz strony internetowej pod domeną www.zkekus.w.interia.pl znieważył Urząd Rzecznika Praw Obywatelskich i piastującego ten urząd Andrzeja Zolla używając wobec niego słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanej funkcji, tj. przestępstwa z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art.12 kk i za to na podstawie art. 226 § 3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 12 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100(sto) złotych.”

Dowód: Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 451/06, wyrok sędziego T. Kuczma z dnia 18 grudnia 2007 r.

Sędzia T. Kuczma wydał wyrok w zakresie czynu XVII, tj. znieważenia i zniesławienia RPO Andrzeja Zolla na podstawie art. 226 § 3 kk.
Tymczasem sam były Rzecznik Praw Obywatelskich Andrzej Zoll w publikacji wydanej pod jego redakcją słusznym nazywa prezentuje wskazanie doktryny prawa karnego, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej.
Oto stanowisko A. Zolla w tej sprawie: „Art. 226 § 3. (…) Przedmiot czynności wykonawczej (…) Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny.” /Źródło: Kodeks karny część szczególna, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją Andrzeja Zolla, 3 wydanie, 2008r., LEX Wolters Kluwer business, s. 942/.

Zaprezentowawszy kryterium kwalifikowania organów konstytucyjnych jako konstytucyjnych organów Rzeczypospolitej Polskiej – tj. powiązanie z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa - A. Zoll wylicza wszystkie oragny konstytucyjne Rzeczypospolitej Polskiej. Brak wśród nich Rzecznika Praw Obywatelskich.

Wskazać należy, że potwierdzenie, iż zgodnie z jednym z poglądów w doktrynie prawa karnego Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest organem konstytucyjnym oraz, że pogląd taki za słuszny uznaje były RPO Andrzej Zoll poświadcza nie tylko literatura przedmiotu, ale także orzecznictwo sądowe. Oto orzeczenie w tej sprawie z dnia 30 lipca 2010 r. /1 Ds. 806/10/MG/ asesora Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia Macieja Górskiego:

„Zgodnie z jednym z poglądów prezentowanych w doktrynie prawa karnego Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest związany z wykonywaniem żadnego z trzech rodzajów władzy, ustawodawczej, wykonawczej bądź sądowniczej, w związku z czym nie można go uznać za konstytucyjny organ Rzeczypospolitej a jedynie za organ konstytucyjny, co wyklucza możliwość kwalifikowania znieważenia i zniesławienia Rzecznika Praw Obywatelskich z art. 226 § 3.

Powyższy pogląd prezentowany jest m.in. w Komentarzu do części szczególnej kodeksu karnego opracowanego pod redakcją prof. dr hab. Andrzeja Zolla.

(…) Nie wzbudza również wątpliwości fakt, iż w doktrynie prawa karnego istnieją pewne wątpliwości dotyczące tego, czy Rzecznik Praw Obywatelskich jest organem konstytucyjnym Rzeczypospolitej Polskiej, czy jedynie organem konstytucyjnym, co wykluczałoby możliwość kwalifikowania zniesławienia /chodzi o znieważenie – ZKE/ Rzecznika Praw Obywatelskich z art. 226 § 3 kk.”

Dowód: Prokuratura Rejonowa Warszawa Śródmieście, sygn. akt 1 Ds.806/10/MG, postanowienie asesora Marcina Górskiego z dnia 30 lipca 2010r.

Stanowiska A. Zolla, że RPO nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej znają nawet asesorowie. Nie zna go natomiast … Andrzej Zoll.

Ponieważ w doktrynie prawa karnego wskazano – słusznie, jak podaje w.w. publikacja wydana pod redakcją A. Zolla – że Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, znieważenie Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla nie wyczerpuje znamion przestępstwa zdefiniowanego w art. 226 § 3 kk, tzn. nie jest przestępstwem.

Raz jeszcze przypomnę, że art. 5 § 2 kpk stanowi: „Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego”.
Skoro sam uznany przez sędziego T. Kuczmę za pokrzywdzonego przeze mnie, tj, znieważonego jako RPO, tj. konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, były RPO Andrzej Zoll rozstrzyga wątpliwość na moją korzyść, tj. w wydanym pod jego redakcją Komentarzu do kodeksu karnego za słuszne uznaje wskazanie doktryny, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, ściganie mnie i skazanie za znieważenie RPO Andrzeja Zolla jako konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej oczywiście i rażąco narusza prawo materialne /art. 226 § 3 kk/ oraz prawo procesowe /art. 5 § 2 kpk/.

Ad. 4

Prezentując stanowisko niezgodne z aktem oskarżenia sporządzonym przez prokuratora oskarżyciela Radosławę Ridan, która ustaliła, że ja samodzielnie popełniłem 18-u czynów, o których sprawstwo tylko mnie oskarżyła /czyny I – XVIII aktu oskarżenia z dnia 12.06.2006 r./, tj. podając w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r., że 18 wymienionych przez prokurator R. Ridan czynów ja popełniłem: „także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, sędzia Tomasz Kuczma nie podał danych tej osoby, nie wskazał wykrytego przez niego współsprawcy czynów oraz nie dopełnił określonego art. 12 § 2 Ustawy Kodeks postępowania karnego obowiązku ścigania współsprawcy czynów.

Prokurator Generalny używa w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. wobec wykrytego przez sędziego T. Kuczmę współsprawcy czynów, za których popełnienie mnie skazał określenia … „osoba nieustalona” i taką prezentuje ocenę ustaleń sędziego:

„Odnosząc się do ustaleń sądu, w zakresie współdziałania Zbigniewa Kękusia z inna nieustaloną osobą w toku dokonywania czynów zabronionych opisanych w pkt II i XVIII części dyspozytywnej wyroku sądu rejonowego, należy zauważyć, że w aktach nie istnieje taki dowód, który mógłby być skutecznie wykorzystany do poczynienia tego typu ustaleń.”

Sędzia T. Kuczma ustalił jednak, że ja popełniłem wszystkich 18 czynów /czyny I – XVIII/, za które mnie skazał wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. „wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.”

Skoro tak, to ta osoba, z którą ja według ustaleń sędziego T. Kuczmy działałem „wspólnie i w porozumieniu” była współsprawcą czynów, za które mnie skazał.

Prawo określone art. 12 § 2 kpk stanowi: W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców obowiązek ścigania obejmuje również inne osoby, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku, o czym należy uprzedzić składającego wniosek. Przepisu tego nie stosuje się do najbliższych osoby składającej wniosek.”

Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie sędzia Włodzimierz Baran, który złożył doniesienie o popełnieniu przeze mnie przestępstw nie wskazał współsprawcy/współsprawców czynów.

Nie wykryła go/ich prowadząca postępowanie przygotowawcze prokurator R. Ridan.

Współsprawcę wykrył natomiast sędzia Tomasz Kuczma, który w wyroku z dnia 18.12.2007 r. podał, że ja popełniłem czyny I – XVIII „także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.”

Jeśli wykrył sędzia T. Kuczma współsprawcę, to znaczy, że zebrał dowody poświadczające tej osoby współsprawstwo.

Skoro natomiast zebrał dowody poświadczające tej osoby współsprawstwo, to … ustalił kto to jest, ustalił tej osoby dane osobowe.

Nie wykrywszy rzeczywistego sprawcy/sprawców – nie byłem nim ja – czynów, za które mnie skazał, sędzia T. Kuczma wykrył ich współsprawcę.

Wykrył go sędzia T. Kuczma, a potem … utajnił jego dane osobowe i oczywiście i rażąco naruszając prawo określone art. 12 § 2 kpk nie dopełnił obowiązku jego ścigania.

A skoro Prokurator Generalny ustalił podczas prowadzonego przez niego postępowania wyjaśniającego, że – jak podał w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r.”

„W realiach niniejszej sprawy, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy Zbigniew Kękuś jest sprawcą, współsprawcą, podżegaczem, pomocnikiem, czy też w ogóle nie miał świadomości, że pisma przez niego sporządzone, a skierowane do różnych instytucji zostaną zamieszczone na wskazanych stronach internetowych.” , to znaczy, że osoba, którą sędzia T. Kuczma wykrył jako współsprawcę czynów, mogła być ich jedynym sprawcą.

Tym bardziej, że jak podał Prokurator Generalny w kasacji z dnia 23.08.2011 r., w aktach sprawy sygn. II K 451/06 nie istnieje dowód, który poświadcza, że ja jestem sprawcą lub współsprawcą czynów, za które skazał mnie sędzia T. Kuczma.:

„Odnosząc się do ustaleń sądu, w zakresie współdziałania Zbigniewa Kękusia z inna nieustaloną osobą w toku dokonywania czynów zabronionych opisanych w pkt II i XVIII części dyspozytywnej wyroku sądu rejonowego, należy zauważyć, że w aktach nie istnieje taki dowód, który mógłby być skutecznie wykorzystany do poczynienia tego typu ustaleń.”

Ponieważ czyny, I, III – XVII podane w wyroku z dnia 18.12.2007 r. sędziego T. Kuczmy zostały popełnione tak samo jak czyny II i XVIII tego wyroku za pośrednictwem portalu www.zgsopo.webpark.pl i strony www.zkekus.w.interia.pl, zacytowane wyżej zarzuty Prokuratora Generalnego dotyczą wszystkich 18 czynów /czyny I – XVIII/, za które niesłusznie mnie skazał sędzia T. Kuczma.

Skoro niedopełniając obowiązku określonego art. 12 § 2 kpk odstąpił sędzia T. Kuczma od ścigania wykrytego przez niego współsprawcy czynów, za które ścigał mnie, powinien odstąpić także od ścigania mnie.

Z mocy prawa określonego art. 5 § 2 kpk było obowiązkiem sędziego T. Kuczma zrezygnować ze ścigania mnie najpóźniej w październiku 2007 r., gdy był już w posiadaniu zebranych przez niego, tj. doręczonych mu przez operatorów internetowych, Wirtualną Polskę S.A. /pismo z dnia 6 sierpnia 2007 r. – patrz: s. 11 niniejszego pisma i Załączniki 4, 5/ i Interię.PL S.A. /pismo z dnia 1 października 2007 r. – patrz: s. 11 niniejszego pisma i Załącznik 6/ dowodów bezpośrednich poświadczających, że nie ja jestem sprawcą czynów, o których popełnienie mnie oskarżyła prokurator R. Ridan.


[1] Art. 125 k.p.c. - „[Pojęcie; forma] § 1. Pisma procesowe obejmują wnioski i oświadczenia stron składane poza rozprawą.”

[2] Art. 540 § 2 kpk: „Postępowanie wznawia się na korzyść oskarżonego, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą skazania lub warunkowego umorzenia.

Komentarze internautów:

Komentowanie nie jest już możliwe.

~prqzgknjbq
21-08-2012 / 13:23
~Shvo
19-08-2012 / 08:32
"Utrwala się podział na mioetpolre, oraz małe i średnie miasta - gdzie często nie ma poezji [sic!] na pf3łkach."w metropoliach teżto nie jest powszechnie dostępny "towar", ale ...wiesz. to nawet lepiej. poezja to nie chińskie zupki. ja pamiętam jak mozolnie docierałem do tomikf3w Świetlickiego, a wcześniej Podsiadły (oni swego czasu byli jak Blur i Oasis :)), jak się wyłapywało brulion w kioskach ruchu. a czasy były mocno przedinternetowe. dużo fajnych rzeczy kupowałem w Librze na Krakowskim, niedaleko UW (tam kupiłem mf3j pierwszy numer Iskry Bożej. jeszcze bez Lampy). no i to były przeznakomite czasy mailartu. ludzie pisali do siebie prawdziwe listy. jaka to była radocha kiedy szło się na pocztę po koperty z artzinami. to se, definitely, ne vrati.
~Control
23-01-2012 / 18:24
To nie mieści się w głowie !!!