Imieniny:

AferyPrawa.com

Redaktor Zdzisław Raczkowski ujawnia niekompetencje funkcjonariuszy władzy...
http://Jooble.org
Najczęściej czytane:
Najczęściej komentowane:





Pogoda
Money.pl - Kliknij po więcej
19 marca 2019
Źródło: MeteoGroup
Polskie prawo czy polskie prawie! Barwy Bezprawia

opublikowano: 22-08-2012

2012.08.22 Pozew Zbigniewa Kękusia do Sądu Apelacyjnego w Krakowie o stwierdzenie, że wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I ACa 1633/05, I ACz 1657/05 nie istnieje w sensie prawno-procesowym,

co stanowi brak powagi rzeczy osądzonej pomiędzy stronami.

Zbigniew Kękuś

Kraków, dnia 22 sierpnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie
ul. Przy Rondzie 3
31-547 Kraków

Sygn. akt: I ACa 1633/05, I ACz 1657/05

Do wiadomości:

  1. SędziaAndrzej Struzik,Prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie,ul. Przy Rondzie 3,31-547 Kraków

  2. SędziaMichał Niedźwiedź, Wiceprezes Sądu Okręgowego w Krakowie,ul. Przy Rondzie 7, 31-547 Kraków

  3. Insp.Mariusz Dąbek, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji,KomendaWojewódzka Policji w Krakowie,ul. Mogilska 109, 31-571 Kraków

  4. Pan Jacek Majchrowski, Prezydent Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, 31-004 Kraków

  5. Pan Jerzy Miller, Wojewoda Małopolski, ul. Basztowa 22, 31-156 Kraków

  6. Pan Marek Sowa, Marszałek Województwa Małopolskiego, Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego, ul. Racławicka 56, 30-017 Kraków

  7. Pan Leszek Dziura, Dyrektor Oddziału Telewizji Polskiej S.A. w Krakowie, ul. Krzemionki 30, 30-955 Kraków

  8. Pan Wojciech Harpula, Redaktor Naczelny, „Gazeta Krakowska”, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków

  9. Pan Marek Kęskrawiec, Redaktor Naczelny „Dziennik Polski’, Al. Pokoju 3, 31-548 Kraków

  10. Pan Adam Młot, Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego, Urząd Miasta Krakowa, Os. Zgody 2, 31-949 Kraków

  11. Pan Piotr Mucharski, Redaktor Naczelny, Tygodnik Powszechny, ul. Wiślna 12, 31-007 Kraków

  12. Pan Marcin Pulit, Dyrektor Radio Kraków S.A., Al. Słowackiego 22, 30-007 Kraków

  13. Pan Józef Stachów, Redaktor Naczelny „Gazeta Wyborcza – Gazeta Kraków”, ul. Szewska 5, 31-009 Kraków

  14. Pan Bronisław Komorowski, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 10, 00-952 Warszawa

  15. Państwo: Bogdan Borusewicz, Jan Wyrowiński, Stanisław Karczewski, Maria Pańczyk - Pozdziej - Marszałek i Wicemarszałkowie Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 6, 00-902 Warszawa

  16. Państwo: Ewa Kopacz, Cezary Grabarczyk, Eugeniusz Tomczak – Grzeszczak, Marek Kuchciński, Wanda Nowicka, Jerzy Wenderlich – Marszałek i Wicemarszałkowie Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, ul. Wiejska 4/6/8, 00-902 Warszawa

  17. Pan Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa

  18. Pan Stanisław Dąbrowski, PrezesSądu Najwyższego, Pl. Krasińskich 2/4/6, 00-951 Warszawa

  19. Pani Irena Lipowicz, Rzecznik Praw Obywatelskich, Al. Solidarności 77, 00-090 Warszawa

  20. Pan Jarosław Gowin, Minister Sprawiedliwości, Al. Ujazdowskie 11, 00-950 Warszawa

  21. Pan Andrzej Seremet, Prokurator Generalny, ul. Barska 28, 02-315 Warszawa

  22. Pan Jarosław Kaczyński - Prezes Prawo i Sprawiedliwość, ul. Nowogrodzka 84/86, 02-018 Warszawa

  23. Sędziaan Leszek Miller- Przewodniczący Sojuszu Lewicy Demokratycznej, ul. Rozbrat 44a, 00-419 Warszawa

  24. Pan Janusz Palikot, Przewodniczący Ruchu Palikota, ul. Fabryczna 16/22 lok. 24, 00-446 Warszawa

  25. Pan Waldemar Pawlak - Prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego, ul. Kopernika 36/40, 00-924 Warszawa

  26. Strony internetowe:www.zkekus.pl, www.aferyprawa.ey,www.monitor-polski.com

  27. i inni

Powód:Zbigniew Kękuś, ul. Mazowiecka 55 m. 21,30-019 Kraków

Pozwana:

Dotyczy:

  1. Pozewo stwierdzenie, że wyrok SąduApelacyjnego w Krakowiez dnia 10 kwietnia2006 r.sygn. aktI ACa 1633/05, I ACz 1657/05nie istnieje w sensieprawnoprocesowym, co stanowi brak powagi rzeczy osądzonej pomiędzy stronami.

  2. Wniosek o rozpoznanie apelacji od wyroku sędzi Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-RodzinnySSO Teresy Dyrga z dnia 22listopada 2004 r.,sygn. akt XI CR 603/04.

  3. Zawiadomienie, że uiściłem opłatę od apelacji od wyroku sędzi Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział XI Cywilny-RodzinnySSO Teresy Dyrga z dnia 22listopada 2004 r.,sygn. akt XI CR 603/04.

  4. Wniosek o rozpoznanie wniosku, jak w p. I bez zbędnej zwłoki.

Słusznie te momenty eksponuje postanowienie SN z dnia 12 grudnia 1961 r., II K 719/61, uznając, że „sporządzona na piśmie sentencja nie nabiera walorów wyroku w razie jej nieogłoszenia i odwrotnie:sentencja ogłoszona nie ma waloru wyroku,jeżeli nie opiera się nasporządzonej pisemnie ipodpisanej przez sędziów sentencji.”

OSNKW 1962, nr 4, poz. 66 z glosą S.Waltosia, NP 1963, nr 2, s. 279 i n.

Sentencję wyrokupodpisuje cały skład sądu.”

Artykuł 324 §Kodeksu postępowania cywilnego

Uzasadnienie

W dniu 10 kwietnia2006 r.Sąd Apelacyjny w Krakowie w Krakowie wydał wyroksygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05,w którego sentencji orzekłZałącznik 1:
„Sygn. akt I ACa 1633/05 IACz 1657/05WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 10 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący:SSA Paweł Rygiel Sędziowie: SSA Andrzej Struzik SSO del. Piotr RusinProtokolant/imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2006 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa Zbigniewa Kękusia przeciwko Marii Kękuś o rozwód na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt XI CR 603/04 i zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt XI CR 603/04 1. oddala zażalenie; 2. oddala apelację.”

Dowód: Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05, Wyrok z dnia 10 kwietnia 2006 r. –Załącznik 1

SędziowieSSA Paweł Rygiel Sędziowie: SSA Andrzej Struzik SSO del. Piotr Rusin niepodpisali sentencji wyrokuZałącznik 1.

Wyrok z dnia10 kwietnia2006 r.sygn. akt: I ACa 1633/05 nie istnieje w sensieprawnoprocesowymz powodu niepodpisania jego sentencji przez sędziów składu orzekającego.

Celem dowiedzenia słuszności mojego stanowiska prezentuję:

  1. utrwalone od lat w w.w. kwestii stanowisko Sądu Najwyższego,tj.:

    1. Orzeczenie Sądu Najwyższego, z dnia 27 maja 1947 r., sygn. C III 81/47,

    2. Uchwałę z dnia 26 września 2000 r., III CZP 29/00 Sądu Najwyższego Izba Cywilna, sygnatura akt:III CZP 29/00

  2. kserokopie:

    1. wyroku SąduApelacyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia2000 r., sygn. akt I ACa 1186/03

    2. wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 lutego2012 r., sygn. II Ca 1556/11

Ad. I. 1 Orzeczenie Sądu Najwyższego, z dnia 27 maja 1947 r., sygn. C III 81/47

Orzeczenie Sądu Najwyższego, z dnia 27 maja 1947 r., sygn. C III 81/47

Skład orzekający: SSN J. Witecki (przewodniczący, sprawozdawca), SSN St. Juński, SSN S. Kałamajski

Sąd Najwyższy w sprawie Spółki Akcyjnej pod firmą "G." przeciwko Janowi S. o uchylenie wyroku Sądu polubownego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej powodowej Spółki na wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, z dnia 28 lutego 1939 r., zaskarżony wyrok uchylił, sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu odesłał.

Z uzasadnienia

I.Skarżący zarzuca, że wyrok nie czyni zadość przepisowi § 3 art. 347 k.p.c., co zresztą Sąd Najwyższy w myśl art. 434 k.p.c. powinien wziąć pod rozwagę z urzędu,albowiem przepis tenniejestprzepisem instrukcyjnym, jak to wywodzi pełnomocnik pozwanego, leczprzepisem bezwzględnym i przy tym istotnym, gwarantującym, że wyrok został wydany przez tych sędziów, którzy go podpisali, że ci właśnie sędziowie brali udział w naradzie, a nadto, że wynikiem ostatecznym narady i głosowania, które bezpośrednio poprzedzały napisanie i podpisanie sentencji wyroku, była właśnie ogłoszona sentencja; fakt ten musi być stwierdzony podpisami wszystkich sędziów, którzy brali udział w rozprawie, poprzedzającej wydanie wyroku i w samym wydaniu wyroku.

Art. 347 k.p.c. przepisuje, w jaki sposób Sąd wydaje wyrok; § 1 tegoż stanowi, że wyrok można wydać tylko po niejawnej naradzie sędziów, która obejmuje dyskusję czyli właściwą naradę oraz głosowanie; § 2 stanowi, w jaki sposób odbywa się głosowanie (ostatnie zdanie tego paragrafu, głoszące, że sędzia, który przy głosowaniu nie zgodził się z większością, może złożyć swoje zdanie odrębne z uzasadnieniem, powinno właściwie stanowić odrębny przepis);wreszcie § 3 stanowi, że sentencję wyroku – jako wynik narady i głosowania – podpisują wszyscy sędziowie,oczywiście ci, przed którymi odbyła się rozprawa, poprzedzająca bezpośrednie wydanie wyroku (art. 346 k.p.c.).Sentencję w taki sposób ustaloną i przez wszystkich sędziów podpisanąprzewodniczący ogłasza, odczytując ją publicznie (art. 349 § 1). Jeżeli zaś Sąd postanowi odroczyć ogłoszenie sentencji ze względu na zawiłość sprawy, to powinien obwieścić to stronom niezwłocznie po zamknięciu rozprawy….

Kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje, a zatem nie dopuszcza żadnego wyjątku od przepisu, iż sentencję podpisują wszyscy sędziowie.Dopiero ogłoszeniepodpisanej przez wszystkich sędziów sentencjiwyroku jest prawidłowym „wydaniem wyroku” , gdyż dopiero od chwili ogłoszenia wyrok obowiązuje Sąd i nie może być przezeń zmieniony (art. 353 k.p.c.).

Wyrok Sądu Apelacyjnego został z mocy art. 437 k.p.c. wskutek wyżej wytkniętych uchybień uchylony, a sprawa odesłana Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Źródło: OSN(C) 1948, z. 1, poz. 17”

Ad.I.2 Uchwała z dnia 26 września 2000 r., III CZP 29/00 Sądu Najwyższego Izba Cywilna, sygnatura akt: III CZP 29/00

Uchwała z dnia 26 września 2000 r., III CZP 29/00Sądu Najwyższego Izba Cywilna, sygnatura akt: III CZP 29/00

Przewodniczący: Sędzia SN Jacek Gudowski (sprawozdawca) Sędziowie SN: Marian Kocon, Maria Grzelka
Sąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiśniewskiego w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego S.A. w K. przeciwko Andrzejowi K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym w dniu 26 września 2000 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2000 r. do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 § 1 k.p.c.:
,,Czy brak podpisu pod ogłoszonym orzeczeniem wydanym przez sąd w składzie jednoosobowym rodzi skutek nieważności postępowania, czy też może być traktowane w kategoriach uchybienia procesowego nie rodzącego tego rodzaju konsekwencji ?"podjął następującą uchwałę:Wyrok, którego sentencji skład sądu nie podpisał, nie istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym także wówczas, gdy został ogłoszony.
Uzasadnienie
Wyrok Sądu Rejonowego w Krakowie - orzekającego w składzie jednego sędziego - uwzględniający powództwo Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego S.A. w K. skierowane przeciwko pozwanemu Andrzejowi K. został wydany i ogłoszony bezpośrednio po rozprawie odbytej w dniu 28 września 1999 r. W trakcie rozpoznawania apelacji pozwanego od tego wyroku
Sąd Okręgowy w Krakowie stwierdził, że sentencja zaskarżonego wyroku nie została podpisana przez sędziego, w związku z czym przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, wyrażone w pytaniu przytoczonym na wstępie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wydanie wyroku, orzeczenia merytorycznego rozstrzygającego istotę sporu przestawionego pod osąd, a następnie jego uprawomocnienie się, jest spełnieniem podstawowego celu procesu cywilnego, w ten bowiem sposób, w ramach obowiązującej procedury, ulega skonkretyzowaniu i urzeczywistnieniu norma prawa materialnego, a w konsekwencji dochodzi do - wspartej przymusem państwowym - ochrony porządku prawnego.

Z tych przyczyn wyrok sądowy, jako akt prawnoprocesowy, jest czynnością wysoce sformalizowaną, a zachowanie wszystkich ustawowych wymagań formalnych warunkuje prawidłowość (niewadliwość) tej czynności.
Praktyka sądowa notuje rozmaite wady formalne wyroków, różny też jest ich ciężar gatunkowy oraz niejednakowe skutki procesowe. Wśród najpoważniejszych uchybień formalnych popełnianych przy wydawaniu wyroku, w judykaturze Sądu Najwyższego najczęściej pojawiał się, występujący także w sprawie, w której powstało przedstawione zagadnienie prawne, brak podpisów (podpisu) sędziów pod sentencją wyroku.

W tej kwestii Sąd Najwyższy, podobnie jak piśmiennictwo fachowe, zajmował niejednolite stanowisko.Zgoda panuje tylko co do tego, że przewidziane w art. 324 § 3 k.p.c. złożenie podpisów pod sentencją wyroku przez cały skład sądu,jest wymaganiem bezwzględnym, a brak w tym zakresie nie może być uzupełniony (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1947 r., C.III. 81/47, OSN 1948, nr 1, poz. 17 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 1979 r., III CRN 60/79 i z dnia 4 sierpnia 1981 r., IV PR 238/81, nie publ.).Część wypowiedzi Sądu Najwyższego lokuje problem braku podpisów pod sentencją wyroku na płaszczyźnie tzw. wyroków nie istniejących, wychodząc z założenia, że skoro podpisy sędziów są wyrazem potwierdzenia zgodnościzamieszczonego w sentencji rozstrzygnięcia z ich wolą oraz wynikami narady, to brak podpisów, nieusuwalny w jakiejkolwiek przewidzianej przez prawo procesowe drodze, stanowi wadę tak istotną, że pozbawia wyrok bytu prawnego (np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 1955 r., III CR 1029/54, ,,Nowe Prawo" 1956, nr 1, s. 126 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 1969 r., II CR 112/68,,,Biuletyn Informacyjny Sądu Najwyższego" 1969, nr 1, poz. 10).

Trzeba zaznaczyć, że chodzi tu o nieistnienie wyroku w sensie prawnym, gdyż w przeważającej liczbie wypadków wyroki nie podpisane, istnieją w różnych przejawach jako zdarzenia faktyczne.
W innych orzeczeniach Sądu Najwyższego znaleźć można pogląd, że skoro wyrok, mimo braku podpisów pod jego sentencją, wiąże sąd od chwili jego ogłoszenia (art. 332 § 1 k.p.c.), to nie może być uznany za nie istniejący, ze
względu jednak na poważną wadę uchybienia, wyrok taki, jeżeli został zaskarżony, podlega uchyleniu
(np.orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 1962 r., 3 CR 183/62, ,,Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny" 1963, nr 3, s. 334, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 1974 r., II PR 53/74, ,,Prawo i Życie" 1974, nr 39, s. 14 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1978 r., III CZP 62/78, OSNCP 1979, nr 5, poz. 88).
Osobne miejsce, w pewnym sensie na pograniczu przedstawionych wyżej poglądów, zajmują orzeczenia, w których Sąd Najwyższy przyjął, że brak podpisu wszystkich sędziów pod sentencją powoduje nieważność wyroku, nakazującą jego uchylenie w toku instancji(np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1957 r., 2 CR 1107/54, OSN 1958, nr 1, poz. 21 oraz orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 1964 r., 2 CR 226/62, ,,Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny" 1965, nr 3, s. 302).
Przystępując do analizy przedstawionego zagadnienia prawnego, trzeba wyraźnie zaznaczyć, że powstało ono w sprawie rozpoznawanej w pierwszej instancji przez sąd w składzie jednego sędziego, który nie podpisał sentencji wyrokuogłoszonego po zamknięciu rozprawy.

Udzielana przez Sąd Najwyższy odpowiedź dotyczyć więc będzie sytuacji, w której sentencja wyroku nie została opatrzona jakimkolwiek podpisem sędziego.
Trzeba także już na samym wstępie stanowczo odrzucić koncepcję nieważności wyroku, gdyż kodeks postępowania cywilnego - odmiennie niż kodeks postępowania karnego (art. 101 § 1) - nie przewiduje nieważności orzeczeń. Nie można także skonstruować, odwołując się do analogii z prawa cywilnego materialnego, które jest dziedziną prawa prywatnego, pojęcia bezwzględnej lub względnej nieważności wyroku jako czynności prawnoprocesowej, a więc podejmowanej w ramach prawa publicznego. W procesie cywilnym nie ma też miejsca dla formuły ,,wyroku bezwzględnie nieważnego", wprowadzonej na grunt postępowania administracyjnego dla określenia decyzji administracyjnych wydanych przez organ oczywiście niewłaściwy lub wprawdzie przez organ kompetentny, ale bez zachowania jakiejkolwiek procedury (formułę tę Sąd Najwyższy określił w orzeczeniu z dnia 14 września 1922 r., C 254/22, OSP 1923, poz. 539, a do powojennego porządku prawnego przeniósł orzeczeniem z dnia 31 maja 1946 r., C marca 217/46, OSN 1947, nr 1, poz. 25). O wyroku ,,nieważnym" można bowiem mówić tylko w tym sensie, w jakim w kodeksie postępowania cywilnego operuje się pojęciem nieważności postępowania, która jest przyczyną odwoławczą, nakazującą uchylenie zaskarżonego orzeczenia (art. 378 § 1, art. 386 § 2 i art. 39311). Powody nieważności postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 379 k.p.c. i nie ma wśród nich ,,braku podpisu sędziów pod sentencją wyroku" ani innych, nawet najbardziej drastycznych wadliwości
formalnych orzeczenia sądowego. Nie może przy tym powieść się próba uznania, że brak podpisu pod sentencją wyroku oznacza skład sądu sprzeczny z przepisami prawa (art. 379 pkt 4 k.p.c.), gdyż w takiej sytuacji brak podpisów byłby
równoznaczny w ogóle z brakiem sądu orzekającego.

Odrzucenie koncepcji ,,nieważności wyroku" oraz ,,nieważności postępowania na skutek niepodpisania sentencji wyroku" skłania do rozważenia,czy wyrok, którego sentencji skład sądu nie podpisał, istnieje jako czynność prawnoprocesowa, czy też nie ma bytu prawnego, a więc jest, jak się to umownie określa w
piśmiennictwie, ,,orzeczeniem nie istniejącym" (sententia non existens).

Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że w sprawie chodzi o wyrok, pod którego sentencją nie ma żadnego podpisu sędziego.
Znaczenie własnoręcznego podpisu na dokumencie urzędowym lub prywatnym jest oczywiste; z podpisem łączy się autentyczność dokumentu, dopełnienie stawianych przez prawo wymagań formalnych, zgodność osnowy z
wolą osoby podpisującej, a także, w wielu wypadkach, moc prawna dokumentu. Wszystkie te atrybuty podpisu należy przypisać także podpisowi składanemu pod sentencją wyroku, przy czym, zważywszy na wagę wyroku oraz jego funkcję, nie tylko procesową, podpis pod wyrokiem staje się jednym z jego elementów konstytutywnych. Podpis pod sentencją wyroku stanowi bowiem nie tylko podstawę domniemania, że orzeczenie zostało wydane zgodnie z wolą i wiedzą sędziego, a także wyraz wiarygodności i znak przyjęcia przez sędziego odpowiedzialności za rozstrzygnięcie, ale przede wszystkim sprawia, że podjęta w procesie czynność sądowa uzyskuje walor aktu jurysdykcyjnego, wydanego w ramach władzy sądowniczej, z którym ustawa wiąże określone skutki w sferze prawa publicznego oraz w zakresie stosunków prywatnoprawnych.
A contrario, brak podpisu sędziego odejmuje ,,wyrokowi" jego moc jurysdykcyjną, poddaje w wątpliwość czy wręcz podważa wiarygodność orzeczenia, samo zaś rozstrzygnięcie w sposób definitywny odrywa się od sędziego, nawet jeżeli jego osoba została w komparycji jednoznacznie określona. Należy też mieć na względzie, że - co niebudzi wątpliwości judykatury ani piśmiennictwa - brak podpisu pod sentencją nie podlega uzupełnieniu, jest więc stanem trwałym, w związku z czym w aktach sprawy na stałe pozostaje dokument pozbawiony podpisu, który nie tylko łatwo sfałszować (zamienić, przerobić), ale także w każdej chwili zakwestionować z punktu widzenia autentyczności i rzetelności. W tej sytuacji nie wymaga głębszych eksplikacji teza, że ,,wyrok" bez podpisu sędziego godzi w powagę władzy sądowniczej i wymiaru sprawiedliwości, a doniosłość dotykającej go wady formalnej oraz zakres wypływających z niej skutków nie pozwalają uznać wyroku za istniejący w sensie prawnoprocesowym.
Analizując rozstrzygane zagadnienie, nie można również tracić z pola widzenia faktu, że wydanie wyroku przez sędziego jest czynnością złożoną, zarówno w aspekcie intelektualnym, jak i formalnoprocesowym.

Koncepcja wyroku (rozstrzygnięcia) dojrzewa w umyśle sędziego wraz z przebiegiem postępowania, jest kształtowana przez prowadzone dowody, a także argumenty stron, wiedzę prawniczą sędziego, jego doświadczenie życiowe, poczucie sprawiedliwości itd., a swój jurysdykcyjny wyraz uzyskuje, po zamknięciu rozprawy i po naradzie, w chwili spisania sentencji i podpisania jej. Nie może więc być wątpliwości co do tego, że podpis pod sentencją stanowi, ze względów już wcześniej przedstawionych, konstytutywny czynnik wyroku, jego zwieńczenie.
Pozostaje jeszcze do rozważenia, czy na przedstawioną wyżej ocenę może mieć wpływ fakt, że ,,wyrok" pozbawiony podpisu sędziego został ogłoszony.

W piśmiennictwie bowiem, a także w judykaturze, podejmowane są próby przeprowadzenia dystynkcji między wyrokiem nie podpisanym i nie ogłoszonym a wyrokiem nie podpisanym, ale ogłoszonym. Z tego rozróżnienia jest wyprowadzony wniosek, że skoro doszło do ogłoszenia wyroku i związania sądu jego treścią (art. 332 § 1 k.p.c.), to o formalnoprawnym nieistnieniu wyroku nie może być mowy.
Oczywiście rozważania te nie dotyczą wyroków wiążących sąd od chwili podpisania sentencji (art. 341 i 47919), brak podpisu oznacza tu bowiem brak wyroku w ogóle.
Jest niewątpliwe, że ogłoszenie wyroku ma bardzo istotne znaczenie, wszystkie jego skutki mogą jednak dotyczyć tylko wyroku prawnie istniejącego, a więc takiego, którego sentencja została nie tylko spisana, ale także podpisana.
Innymi słowy, przewodniczący może skutecznie ogłosić tylko wyrok prawnie istniejący, przy czym zawarty w art. 326 § 3 zwrot, że ,,ogłoszenia wyroku dokonuje się przez odczytanie sentencji" należy rozumieć w ten sposób, że odczytać - ze skutkiem ogłoszenia - można jedynie sentencję opatrzoną podpisem sędziego.
Poza tym, między tym co zostało ogłoszone (odczytane) a tym co zostało spisane, musi zachodzić ścisła tożsamość, o której nie sposób mówić w sytuacji, gdy sentencja nie zawiera podpisów, a więc - przynajmniej w ujęciu hipotetycznym - łatwo ją zmienić lub sfałszować.

Należy zarazem pamiętać, że protokół ogłoszenia wyroku nie obejmuje brzmienia jego sentencji, lecz tylko jego ,,wymienienie" i stwierdzenie, że został ogłoszony (art. 158 § 1 pkt 2 k.p.c.), nie może więc posłużyć, gdyby zaszła taka konieczność, jako narzędzie do porównania sentencji ogłoszonej ze spisaną.
Za wnioskiem, że ogłoszenie sentencji nie podpisanej przez skład sądu nie przydaje wyrokowi mocy, przemawia również fakt, iż w wypadku niezaskarżenia takiego ,,wyroku", sąd musiałby stwierdzić, często po upływie długiego okresu, jego prawomocność oraz, gdyby był tytułem egzekucyjnym, nadać mu klauzulę
wykonalności.

Do obrotu prawnego trafiłby wówczas dokument sądowy formalnie ,,niepewny", nie dający się zweryfikować z punktu widzenia swej wiarygodności i autentyczności.

Ponadto, przyjęcie, że ogłoszenie wyroku powoduje swoistą sanację braku podpisów pod sentencją, otwierałoby drogę do uznania, że wiążą (istnieją) wyroki ogłoszone, których sentencja nigdy nie została sporządzona;
granica między sentencją nie spisaną, a nie podpisaną, jest bowiem w praktyce bardzo niewielka.
Wszystkie przedstawione argumenty prowadzą więc do udzielenia na pytanie postawione przez Sąd Okręgowy w Krakowie odpowiedzi, że wyrok, którego sentencji skład sądu nie podpisał, nie istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym także wówczas, gdy został ogłoszony.

Należy jednak jeszcze raz podkreślić, że udzielona odpowiedź dotyczy wyroku, pod którego sentencją nie ma żadnego podpisu sędziego, nie może być natomiast bez zastrzeżeń odnoszona do wyroków wydawanych w składzie kolegialnym, gdy pod sentencją brak podpisów tylko niektórych członków składu sędziowskiego.
Konsekwencją nieistnienia wyroku jest konieczność stwierdzenia tego faktu przy każdej procesowej okazji, jaka powstanie w tej lub innej sprawie, oraz podjęcia stosownej czynności.

Przykładowo, sąd odrzuci apelację od nieistniejącego wyroku, odmówi nadania mu klauzuli wykonalności, nie uwzględni zarzutu powagi rzeczy osądzonej mającej z takiego wyroku wynikać itd. Inaczej mówiąc, nieistnienie
wyroku sąd musi uwzględniać w każdym stanie i stadiach sprawy, w której wyrok ten został ,,wydany", a także - w formie zarzutów - we wszystkich innych sprawach, w jakich zostały podniesione, odpowiednio, przez ich uwzględnienie lub odmowę uwzględnienia.
Mając na względzie wszystkie przedstawione argumenty, Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1 k.p.c.).”

Ad. II. 1

W dniu 29 stycznia 2004 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie wydał wyrok, sygn. akt I ACa 1186/03, w którego sentencji orzekł –Załącznik 2:

Sygn. akt I ACa 1186/03 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 29 stycznia 2004r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie Przewodniczący: (…) na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 maja 2003r. sygn. akt I 1 C 1115/97/R/po przywróceniu sprawy do Sądu I instancji zmieniona na XI CR 603/04 – ZKE/Sąd Apelacyjny w Krakowie - Wydział I Cywilny w składzieSSA Wojciech Kościołek, Sędziowie: SSA Marta Romańska, SSA Andrzej Strózik(…) po rozpoznaniu apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 maja 2003 r. (…)uchyla zaskarżony wyrok,znosi postępowanie w zakresie objętym rozprawą w dniu 21 maja 2003 r. isprawę przekazuje do ponownego rozpatrzenia i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego.”(podkreślenie moje – ZKE).

Dowód:Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1186/03 wyrok z dnia 29 stycznia 2004 r. –Załącznik 2

Doręczony mi odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2004 r., sygn. akt I ACa 1186/03 opatrzono okrągłą pieczęcią Sądu oraz pieczęcią z napisem:

Na oryginale właściwepodpisy

Zgodność z oryginałem stwierdza St.Protokolant Sądowy Agnieszka Kruszyńska

Dowód:Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1186/03 wyrok z dnia 29 stycznia 2004 r. –Załącznik 2

W dniu 15 lutego2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny-Odwoławczy wydał wyrok, którego sentencją orzekłZałącznik 3:

Sygnatura akt II Ca 1556/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Anna Nowak Sędziowie: SO Sławomir Jamróg Sr (del.) Izabela Fountoukidis (sprawozdawca) Protokolant sądowy:/imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/po rozpoznaniu w dniu 15 lutym 2012 r. na rozprawie sprawy z powództwa Zbigniewa Kękusia przeciwko Skarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Apelacyjnego w Krakowie o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 29 czerwca 2011 r. sygnatura akt VI C 961/10/S oddala apelację.”

Dowód:Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny-Odwoławczy, sygn. akt II Ca 1556/11, wyrok z dnia 15 lutego 2012 r. –Załącznik 3

Sentencję odebranegoprzeze mnie osobiściewyrokupodpisali wszyscy sędziowie składu orzekającego, tj. SSO Anna Nowak Sędziowie: SO Sławomir Jamróg Sr (del.) Izabela FountoukidisZałącznik 3:

Dowód:Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny-Odwoławczy, sygn. akt II Ca 1556/11, wyrok z dnia 15 lutego 2012 r. –Załącznik 3

W tym miejscu wskazać należy, że sentencji wyrokuz dnia z dnia 10 kwietnia 2006 r.SąduApelacyjnego w Krakowie, sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05, nie podpisał żaden z sędziów składu orzekającegoZałącznik 1:

Dowód: Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05, Wyrok z dnia 10 kwietnia 2006 r. –Załącznik 1

Na doręczonym mi odpisie wyroku z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05 brak pod sentencją wyroku podpisów sędziów składu orzekającego.

Nie umieszczono także pod sentencją okrągłej pieczęci Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz pieczęci z napisem:

Na oryginale właściwepodpisy Zgodność z oryginałem stwierdza /…/”

Dowód: Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05, Wyrok z dnia 10 kwietnia 2006 r. –Załącznik 1

Wskazać należy, że art. 324 kpc stanowi:„§ 3. Sentencję wyrokupodpisuje cały skład sądu.”

Wskazać także należy, że obok zacytowanych przeze mnie w niniejszym piśmie orzeczeń Sądu Najwyższego w sprawie uznania, żewyrok, którego sentencji skład sądu nie podpisał, nie istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym także wówczas, gdy został ogłoszony,Sąd Najwyższy wydał wiele innych, identycznych w tej kwestii orzeczeń, a wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05, jest jedynym spośród kilku wyroków , które posiadam, wydanych przez różne sądy w sprawach z moim udziałem i którego sentencja nie została podpisana przez wszystkich sędziów składu orzekającego.

Podkreślić należy, żepogląd jak Sądu Najwyższego jak w zacytowanych wyżej orzeczeniach w pełni akceptuje i wielokrotnie prezentował w swoich orzeczeniach także Sąd Apelacyjny w Krakowie.

W związku z powyższym, tj. w związku z:

  1. niepodpisaniem przez sędziów składu orzekającego sentencji wyroku z dnia 10 kwietnia 2006 r., Sądu Apelacyjnego w Krakowie sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05,

  2. oczywistym i rażącym naruszeniem prawa określonego w art.324 § 3 kpc przez Sąd Apelacyjny w Krakowie, który w składzie SSA Pawłeł Rygiel, SSA Andrzej Struzik,SSO del. Piotrem Rusin wydałwyrok jak w p. 1,

  3. naruszeniem podstawowych zasad porządku prawnego oraz moich konstytucyjnych praw człowieka i obywatela dostępu do sprawiedliwego i bezstronnego sądu /art. 45.1 Konstytucji/ oraz do zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji /art. 78 Konstytucji/

  4. brakiem powagi rzeczy osądzonej wyrokiem, jak w p. 1,

wnoszę jak na wstępie.

Niniejszy pozew składam w czterech egzemplarzach.

dr Zbigniew Kękuś

Załączniki:

  1. Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1633/05, IACz 1657/05, Wyrok z dnia 10 kwietnia 2006 r.

  2. Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1186/03 wyrok z dnia 29 stycznia 2004 r.

  3. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny-Odwoławczy, sygn. akt II Ca 1556/11, wyrok z dnia 15 lutego 2012 r.

Komentarze internautów:

Komentowanie nie jest już możliwe.

~adam
23-08-2012 / 23:47
przecież sędziowie podpisuja tylko oryginał a odpisy dla stron są za potwierdzeniem zgodności z oryginałem, bo jeśli ktoś chce wyrok sprzed np. 20 laty a sędziowie w grobie albo na emeryturach, to znaczy, że oryginalny wyrok w aktach jest nie ważny?, albo w sprawie zbiorowej lub innej jeśli wyrok do komornika albo do innych formalności potrzebny jest co parę miesięcy lub co parę lat, to ci sędziowie mają się zbierać i podpisywać kserokopie??? tożby nic innego w sądach nie robili
~Romek
23-08-2012 / 10:57
Bo to jest tak-kraje trzeciego swiata mają przekupne służby i sądy powiązane z aparatem władzy jak u nas.Więc żyjesz w kraju typu Uganda ,a ludzie od których oczekujesz sprawiedliwości to zwykłe szuje niskiego lotu-Z POTENCJAŁEM PSEUDOINTELIGENCJI RÓWNYM ZERU.Cechy ich to chamstwo,debilizm,miernota,zaściankowość,poplecznictwo wzajemnego kretynizmu.
~Dżozef
22-08-2012 / 22:35
Jest takie powiedzenie , wróć komuno bo chłop kuno. A i Stworzył Pan Bóg Sędziego, żebyście uważali na Niego. Może coś się ruszy , ponieważ telewizja publiczna program 2 znalazła odwagę krytykować wymiar sprawiedliwości, na Niesprawiedliwość .